ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ ΑΠΟΘΗΚΗ ΜΥΛΟΥ, Θεσ/νίκη 19/4/2006

Πέρασαν 2 ή 3 χρόνια από τότε που είδα, αλλά και άκουσα, τελευταία φορά τα Διάφανα Κρίνα. Ο λόγος που πήγα στη συναυλία αυτή ήταν για να δω σε τι κατάσταση βρίσκονται καλλιτεχνικά και σε τι ψυχολογική κατάσταση θα βρίσκομαι εγώ μετά το τέλος της…

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο. Ο Χάρος Ανεσ… συγνώμη Θάνος Ανεστόπουλος και η παρέα του βγήκαν στη σκηνή λίγο πριν τις 11. Τα πρώτα κομμάτια του playlist αφορούσαν κυρίως την τελευταία τους δουλειά. Η αλήθεια είναι πως δεν τα είχα ακούσει πιο πριν. Το ψέμα θα ήταν αν έλεγα πως δε μου κίνησαν το ενδιαφέρον να τα ακούσω με προσοχή. Για ακόμη μια φορά οι κιθάρες στα τραγούδια τους ήταν επιβλητικές με έξυπνα riffs άλλοτε πιο φασαριόζικα και άλλοτε πιο διακριτικά, ενώ ο frontman και πάλι κατάφερε να κερδίσει τον κόσμο τόσο με την παρουσία του όσο και με τις ερμηνείες του.

Όσο περνούσε η ώρα και έμπαινε το κοινό στο κλίμα όλο και περισσότερο, τα Διάφανα Κρίνα ξεκίνησαν ένα δυνατό flash back που εμπεριείχε τραγούδια απ’ όλους τους προηγούμενους δίσκους τους. Μπορώ να πω ότι τα εκτέλεσαν με το ίδιο πάθος αλλά και με μια ωριμότητα που αποκτούν με τα χρόνια, που τους κάνει να είναι η σημαντικότερη ελληνόφωνη μπάντα, από αυτές βέβαια που έχουν μείνει..

Γενικά δεν πιστεύω ότι μπορεί να έμεινε κάποιος παραπονεμένος από αυτό το live αφού αισίως η ώρα είχε πάει 2 παρά όταν κατέβηκαν από τη σκηνή και εννοείται πως είχαν καλύψει πολύ μεγάλο μέρος της. δισκογραφίας τους και τις μπανάνες που κρατούσε στα χέρια του ο Θάνος. Τώρα όσον αφορά το δεύτερο λόγο που πήγα σ’ αυτή τη συναυλία έχω να πω το εξής. Σίγουρα τα Διάφανα Κρίνα με τα τραγούδια τους γεννούνε κάποια ερωτήματα του στυλ: γιατί υπάρχουμε ? ή το κλασσικό: τι είναι ο άνθρωπος? Προσωπικά μετά απ’ αυτό το live κατάφερα να δώσω απάντηση μόνο σ’ ένα ερώτημά μου. Στην επόμενη συνάντηση κάπου εκεί μέσα στο πλήθος θα είμαι κι εγώ…

Νίκος Βάλλας

Atraktos.Net