LA NINJA MIA DOI TODD PLUG RESEARCH / PENGUIN 30/8/2006

Το γεγονός ότι επέλεξα καταμεσήμερο ν’ ασχοληθώ μ’ ετούτο το δισκάκι, βρισκόμενος στα της εξοχής, μακριά από τ’ αποπνικτικά τοξικά της πιο μολυσμένης ευρωπαϊκής πόλης (βλέπε Θεσσαλονίκη), και με το δροσερό αεράκι να στήνει χορό με τις φυλλωσιές των δέντρων ολόγυρα μου, τελικά μάλλον μόνο τυχαίο δεν ήταν.

Γιατί και μόνο από το εξώφυλλο του “La Ninja : Amor And Other Dreams Of Manzanita”, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι θα ‘ταν προτιμότερο να ακροαστεί ετούτο το cd, σε όμορφα κι ανέγγιχτα φυσικά τοπία, μακριά από τη μουντή εικόνα των μεγαλουπόλεων. Και αν αυτό δε μπορεί συμβεί, για λόγους ευνόητους, οι οποίοι σας καρφιτσώνουν στα της πόλεως, τότε είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να αφήσετε τη Mia Doi Todd, να σας ταξιδέψει στα παραμυθένια της τοπία. Τοπία, όπου τα γήινα χρώματα συναντάνε κάθε μορφής ζωάκια, ζωύφια και πτηνά που γυροφέρνουν ανάμεσα σε δέντρα, θάμνους κι απρόσιτες από τη συνήθης βλαβερή ανθρώπινη παρέμβαση περιοχές.

Είναι αλήθεια ότι την ιδιαίτερη παρουσία της Mia Doi Todd, η οποία προέρχεται από το Λος Άντζελες, την αντιλήφθηκα σχετικά πρόσφατα στην μουσική δισκογραφία. Δε γνώριζα ότι από το 1997 έως και το 2002 είχε ήδη προλάβει να κυκλοφορήσει τέσσερα solo άλμπουμ. Σε κάποια από τις πολλές τις συνεργασίες μ’ άλλους καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας (βλέπε Dntel, DjNobody, Frausdots, FolkImplosion, TheMission, μεταξύ πολλών άλλων) την είχε πάρει το μάτι μου, μέχρις ωσότου έρθει στα χέρια μου το παραμυθένιο “Manzanita” (2005).

Αυτή τη περίοδο, κυκλοφορεί ακόμα ένα δισκάκι, κάτω από το όνομα αυτής της ιδιαίτερης και ιδιόμορφης γυναικείας φωνής. Φωνής, που δανείζεται ουκ ολίγα στοιχεία από καταραμένους τραγουδοποιούς, ποιητές και τραγουδιστάδες του παρελθόντος, με τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 να έρχονται αβίαστα στο μυαλό μου, ακούγοντας τον τρόπο παιξίματος και ερμηνείας της Todd. Τα ονόματα των Nick Drake, Tim Buckley ή ακόμα και της Joni Mitchell, περιττό ν’ αναφέρω ότι εύκολα γυροφέρνουν στις σκέψεις μου, την ώρα που το μικρό τοξικό της Todd τραγουδάει για τον έρωτα, τη ζωή, το θάνατο, την απώλεια, καθώς και για τις αιώνια χαμένες αγάπες.

Ένα ακόμα στοιχείο που κάνει ξεχωριστό το δισκάκι και κατ’ επέκταση την ίδια την Todd, είναι το γεγονός, ότι έχει πολύ καλά στα υπόψη της το ότι διανύουμε για τα καλά πλέον τη δεκαετία των zeros και δεν μένει προσκολλημένη στις μουσικές μόνο του παρελθόντος. Στα δώδεκα κομμάτια του άλμπουμ, έχουμε εννέα ανακατασκευές (κατά κόσμον remix) τραγουδιών του περσυνού “Manzanita”. Νέοι καλλιτέχνες, παραγωγοί, djs, αναλαμβάνουν να δώσουν τη δική τους πινελιά, στις ακουστικές folky συνθέσεις της, δίνοντας έναν άλλο αέρα, θελκτικό και απόλυτα θεμιτό. Trip hop ή ακόμα και hip hop ρυθμοί μπαίνουν στο παιχνίδι, μπιμπλικάκια και χαμηλών τόνων ως επί των πλείστων beat, ψυχεδελικά και πειραγμένα ηλεκτρονικά στοιχεία, που κάνουν ακόμα πιο συναρπαστικό το ταξίδι.

Ονόματα που παρελαύνουν, χωρίς να θέλω να μπω στη διαδικασία να ξεχωρίσω κάποια, αυτά των Nobody, AdventureTime, Dungeu, Ammoncontact, Dntel, Campanella/Hellie, Reminder, FlyingLotus, Chessie. Δε τελειώσαμε όμως εδώ! Στα συν του άλμπουμ, δυο νέες ακόμα ακουστικές συνθέσεις, συν μια υπέροχη διασκευή στο “NorwegianWood” των Lennon/McCartney.

Μελαγχολικό, ιδιόμορφο, εξωτικό, περίεργο, ποιητικό, φρέσκο και συνάμα κλασσικό, ένα δισκάκι που σου προσφέρει απλόχερα την ομορφιά που εμπεριέχει.

www.plugresearch.com

Άρης Μπούρας