Το μικρότερο σε διάρκεια φεστιβάλ

με τους περισσότερους θεατές

σε ολόκληρη την Ελλάδα!

Ούτε οι διοργανωτές δεν το πίστευαν

ότι επισκέφτηκαν το φεστιβάλ 206.000 θεατές.

Έπεσε με μεγάλη επιτυχία η αυλαία του Φεστιβάλ Πηνειού 2007.

Το Φεστιβάλ Πηνειού απέδειξε ότι έχει περάσει πλέον στη συνείδηση των Λαρισαίων αλλά και των πολιτών των όμορων Δήμων ως ένα σπουδαίο οικολογικό και πολιτιστικό γεγονός!

Η συμμετοχή των νέων ανθρώπων ήταν συγκινητική με την ενεργό δράση τους στον προγραμματισμό, στη δημιουργική συμμετοχή αλλά και στην εύρυθμη ροή των εκδηλώσεων.

Και φέτος συμμετείχαν με περίπτερα περισσότεροι από 55 πολιτιστικοί και κοινωνικοί φορείς. Θεατρικές και μουσικές ομάδες όπως η “Ομάδα των 6 περφόρμερς” που εντυπωσίασε το κοινό παρουσιάζοντας ένα θεατρικό δρώμενο σχετικά με τον ποταμό αλλά και το νερό γενικότερα ως πηγή ζωής.

Η καινοτόμος πρόταση του φεστιβάλ ήταν ότι οι θεατές συμμετείχαν ενεργά στις εκθέσεις ζωγραφικής, γλυπτικής, ξυλογλυπτικής αλλά και στις προβολές ταινιών.

Ένας από τους στόχους του φεστιβάλ είναι και η οικολογική ευαισθητοποίηση των επισκεπτών οι οποίου είχαν τη δυνατότητα να γνωρίσουν τις όχθες του ποταμού Πηνειού ιππεύοντας τα ντόπια λαρισαϊκά άλογα, αποκομίζοντας έτσι μια μοναδική εμπειρία.

Εκείνο το στοιχείο που διαφοροποιεί το Φεστιβάλ Πηνειού από όλα τα υπόλοιπα Ελληνικά φεστιβάλ δεν είναι μόνο ότι διαδραματίζεται σ’ έναν εκπληκτικό χώρο – στις καταπράσινες όχθες του ποταμού Πηνειού - αλλά στο ότι έχει κατορθώσει να κινητοποιήσει ολόκληρη την πόλη της Λάρισας και να έχει εξασφαλίσει τη στήριξη και την επισκεψιμότητα των όμορων Δήμων.

Το γεγονός των 206.000 θεατών πρέπει να μας δημιουργήσει πολλαπλά ερωτηματικά. Σε μια εποχή που οι κοινωνικές σχέσεις και η συμμετοχή στα κοινά γίνεται με πολύ δυσκολία το Φεστιβάλ Πηνειού κατόρθωσε μέσα από τις εκδηλώσεις του να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις για ουσιαστική επικοινωνία κυρίως των Λαρισαίων αλλά και την σύσφιξη των κοινωνικών τους επαφών μέσα από τη δημιουργία και την οικολογική ευαισθητοποίηση. Αυτό είναι το κέρδος αλλά και η αγωνία των ανθρώπων που εργάζονται για το θεσμό, ώστε το επόμενο φεστιβάλ να είναι εξίσου δημιουργικό.