 |
|
|
|
PELICAN + HIGH ON FIRE
|
Ε, λοιπόν το λέω και το ομολογώ…
Υπάρχει ένας σοβαρός λόγος που θέτει υπό αμφισβήτηση την θέση μου σ’αυτό το e-zine. Πρώτον, το ότι δεν άντεξα να δώ, ομολογουμένως για πρώτη φόρα στη ζωή μου, συναυλία μέχρι το τέλος, αναγκάζοντας τον εαυτό μου να σπεύσει το συντομότερο δυνατό προς την έξοδο, μαζί με πολλούς άλλους.
Ανεξάρτητα από το αν σε εκφράζει ή έστω σε ικανοποιεί η μουσική ενός καλλιτέχνη, εσύ οφείλεις να μείνεις στις επάλξεις, προσπαθώντας να αναλύσεις, να αποδομήσεις και να γράψεις για το έργο του. Πιο συγκεκριμένα, δεν κατάφερα, παρ’όλη τη προσπάθεια, να εξετάσω την περίπτωση του συγκροτήματος που ακολούθησε τους Pelican.
Επιπλέον, έχω ακόμη τύψεις που δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομα τους (των high on fire) ακόμα και τη στιγμή που συναντούσα αφίσες, την ώρα που δραπέτευα από το Αν. Το τραύμα που μου είχαν προκαλέσει ήταν ήδη αρκετό.
Κατ’ αρχήν, όσον αφορά τους Αμερικανούς Pelican, το κοινό που είχε μαζευτεί γι’αυτούς δικαιολόγησε το γεγονός ότι δεν θεωρείται άδικα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο του post-metal, μαζί με εκείνο των Isis και των Neurosis. 
Χωρίς πολλές μελωδίες (πάντα σε σχέση με τους συναδέλφους του είδους) αλλά με πολλά στρώματα παραμόρφωσης και επαναλαμβανόμενα ρυθμικά μοτίβα, μεταπηδούσαν από το ένα στρώμα θορύβου στο άλλο και σε έκαναν να χάνεσαι σ’ένα ταξίδι με εφιαλτικά μονοπάτια. Αναμφισβήτητα, άριστη απεικόνιση της ατμόσφαιρας που οι ίδιοι έχουν επιλέξει να μεταδώσουν μέσα από τους δίσκους τους.
Από πριν οι Pelican μου έφεραν στο νου τις ένδοξες στιγμές που ζουν οι ακροατές σε συναυλίες των Sunn O)), όπου το ασήκωτο βάρος του ήχου στις κιθάρες, κάνει το κοινό να προμηθεύεται βαμβάκι για τ’αυτιά πριν από τις συναυλίες τους (!). Αυτοί που τους ακολούθησαν όμως έκαναν το μικρό, αλλά ζεστό Αν, να φαντάζει ακόμα πιο κλειστοφοβικό.
Η σκηνή γέμισε από την εμφάνιση τατουαζ-men, πυρπολώντας με ανούσια, ποζεράδικα σόλο, ασταμάτητα distortion, και επίπεδες Thrash-metal συνθέσεις. Όχι όμως, δεν έχω (και δεν θέλω) να ασχοληθώ περισσότερο και γι’ αυτό η γνώμη μου δεν πιάνεται, παρ’ ότι φίλοι και γνώστες του είδους, δέχτηκαν και αυτοί τη πρόσκληση μου για μια μπύρα κάπου πιο ήρεμα σε διπλανό μπαράκι.
Ομολογουμένως, αποτυχημένη κατ’ εμέ σύνδεση-συσχέτιση support και headliner συγκροτήματος.
Σ.σ. Εκδότη, να περιμένω εναγωνίως την απόλυσή μου;
Χάρης Αποστολόπουλος |
Live
