LUNATIC SOUL LUNATIC SOUL KSCOPE 22/9/2008

Γιά όσους ξέρουν πέντε πράγματα και την ψάχνουν λίγο παραπάνω, η Πολωνία δείχνει αυτή τη στιγμή να είναι το μεγαλύτερο φυτώριο του neoprogressive, με μπάντες όπως οι Riverside, Indukti, Quidam, Hipgnosis, Licorea κ.α. που ευτυχώς ξεφεύγουν απο την καραμέλα του prog = “παίζω ό,τι πιο τεχνικό μπορώ για να δείς τι μπορώ να κάνω” και πειραματίζονται προσφέροντας μας φρέσκια και ενδιαφέρουσα μουσική. Σ’αυτή την νέα γεννιά συγκροτημάτων έρχονται να προστεθούν και οι Lunatic Soul, το side project του τραγουδιστή των Riverside , Mariusz Duda .

To ομότιτλό τους άλμπουμ είναι έτοιμο και σίγουρα θα ενθουσιάσει (αν κι αυτό ακούγεται κάπως οξύμωρο για έναν τόσο υποτονικό και μελαγχολικό δίσκο) τους φίλους των Riverside (κι όχι μόνο). Για όσους δε γνωρίζουν ποιοί είναι οι Riverside και τι μουσική παίζουν, θα έλεγα -εν συντομία- πως πρόκειται για την ιδανική μίξη των Anathema με τους Porcupine Tree στα πιο prog τους.

Το θετικό με το άλμπουμ των Lunatic Soul είναι πως αν και συγγενές με τη μουσική ταυτότητα της κύριας μπάντας του τραγουδιστή, καταφέρνει να εισάγει στοιχεία που το διαφοροποιούν. Θα έλεγα πως έχουμε να κάνουμε με μια πιο ambient εκδοχή των Riverside: Λείπουν οι heavy αναφορές, είναι περισσότερα τα ακουστικά μέρη, πιο διακριτοί οι “out of the box” πειραματισμοί, δίνεται μεγαλύτερο βάρος στη δημιουργία ατμόσφαιρας παρά στη συμβατική δομή των συνθέσεων.. και πάει λέγοντας. Για να το παρομοίαζα με κάτι θα έλεγα πως στα ακουστικά μου θυμίζει Anathema της τελευταίας περιόδου και στα ηλεκτρονικά μου έφερε λίγο στο μυαλό τον δεύτερο δίσκο των O.S.I.

Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα άλμπουμ σαφώς πιο σκοτεινό και εσωστρεφές απ’ ό,τι μας έχουν προσφέρει οι Riverside και δε συνίσταται για ακρόαση στα πεταχτά ή αποσπασματικά αλλά “μεγαλώνει” μέσα σου όσο περισσότερο το ακούς και εξοικειώνεσαι μαζί του ως συνολική δημιουργία.

Τώρα που το καλοκαίρι μας αποχαιρέτησε και οι πρώτες ψιχάλες έκαναν την επίσκεψή τους στα παράθυρά μας, ο δίσκος αυτός μοιάζει το ιδανικό soundtrack για την είσοδό μας στην καρδιά του φθινοπώρου.

Κώστας Λιανίδης