LITTLE KIX MANSUN Parlophone \ EMI 1/11/2000

Νέος δίσκος για την τετραμελή παρεά των Mansun, ασφαλώς για άλλη μια φορά απομακρυσμένη από τη λογική ενός ακόμη παρόμοιου wide open space ή του πρωτάρη take it easy chicken, και αρκετά κοντά στην αισθητική αντίληψη του προηγούμενού τους άλμπουμ, του όντως πoλύ δύσκολου SIX. Mεγάλη βαρύτητα και προσοχή στη σύνθεση, την ενορχήστρωση, με βρεττανικά κιθαριστικά κτυπήματα και ξεσπάσματα, αλλά και την πολύ χαρακτηριστική και εκφραστική φωνή του Paul Draper, που στα ήσυχα γίνεται ακόμη πιο ρομαντική.

Γρήγορα και ραδιοφωνικά τα fool και I can only dissapoint you, που σίγουρα δεν απογοητεύουν, όπως και το ξεπέταγμα (δις) στα μισά του comes as no surprise. Σε μερικά κομμάτια υπάρχει μια γλυκερή αίσθηση, ειδικά στα σημεία σύνδεσης με τα παρόντα βιολιά και λοιπά έγχορδα. Αλλού νοιώθεις μια αλλά Elvis Costello παρήχηση, αλλά γενικά στα πιο πολλά σημεία τα μουσικά στοιχεία καταλαγιάζουν, λες και είναι αυτοσκοπός. Μπορεί να ήθελες λίγο περισσότερο νεύρο, λίγο κίνηση, λίγο δύναμη, παρά ρεφραίν του στυλ we are the boys, αλλά εσύ δεν είσαι μόνος. Σε άλλους αρέσουν οι συνθέσεις και ο πλούτος των τραγουδιών. Νομίζω ότι Mansun θέλησαν να περάσουν στην ωριμότητα, στην αποτίναξη τoυ Britpop χαρακτηρισμού τους, μόνο όμως που ήταν από τα πιο λαμπερά στολίδια της πρώτης κούρσας μετά από εκείνη την περιοδο. Αλλά και πάλι και υπό αυτό το σύνδρομο εξακολουθούν και γράφουν όμορφα τραγούδια.

Κυριάκος Σκορδάς