UNSUNG HEROINE MIDNIGHT CHOIR Glitterhouse records / Hitch-Hyke 29/11/2000

Ξεκίνημα με μπαλάντα, τελείωμα με μπαλάντα και στο ενδιάμεσο άλλες 8 μπλουζομπλαλάντες, αλλά όλες καλές. Οι MIDNIGHT CHOIR είναι η τετράδα των Flaata, αλλά όχι φαφλατά τραγουδιστή, Olsen αλλά όχι όρσε και συ μπασσίστα, Al Deloner, του πολυτάλαντου πολλαπλού οργανοπαίκτη και του Krugler, του τυμπανιστή. Όλοι κάτοικοι Νορβηγίας και εδώ αρχίζει η μουσική να κολυμπάει στα φιορδ. Κομμάτια ντυμένα μέσα στον χλιδάτο λυρισμό, έντονα και συναισθηματικά, λίγο λυπητερά είναι αλήθεια, αλλά η χαρά είναι να βλέπεις τα φιορδ, να νιώθεις την αύρα και όχι να χαμογελάς για κάποια ανόητη αναμνηστική φωτογραφία στον Κόλπο του Τροντχάϊμ.

Με τον 4ο τους δίσκο οι MIDNIGHT CHOIR, αξιοποιούν την ουσιαστική τους συγγένεια με τους Walkabouts, έχοντας τους Carla & Chris σε ουσιαστικά πόστα βοηθείας, αλλά κρατώντας τη μαγιά για να ζυμώσουν τη δικιά τους όμορφη μουσική. Δέκα τραγούδια μελαγχολικά, ερωτικά, με κράτημα της έντασης στα χαμηλά, με όμορφα φωνητικά, με ένα αλλά harvest neilyoungικό ξεκίνημα στη μουσική χιονόπτωση του snow in Berlin, με ένα ρυθμικό ηλεκτρικό πρωτοβρόχι στο electric rain, με έγχορδα υποχθόνια μαρσαρίσματα σε άδειους δρόμους στο empty streets με την Carla Torgerson αηδό οδηγό. Τα όργανα κάθησαν να αγναντέψουν τη μελωδία στο περιγραφικό violence of the world, με αφήγηση σε ακουστική κιθάρα και σε φουντάκια στις μπακέτες στα κτυπήματα, με τραταρίσματα με ηλεκτρονικά πλήκτρα και όλα τα παιδιά να αφουγκράζονται τον αφηγητή τραγουδιστή. Το επόμενο, ότι ήρθε δηλαδή από τα δυτικά της Βιρτζίνια, she came from west virgina, μάλλον είναι λιτό και κλαψιάρικο σαν η μέρα φεύγει και αυτή ακόμη δεν ήρθε από την Βιρτζίνια, και δώστου να την περιμένει με τη φυσαρμόνικα σαν βακέρος που έχει ρεπό, αλλά μετά έρχεται ο μεταχρωματισμός σε μια δεκάλεπτη κριτική περιγραφή στο painting by matisse, με διφωνίες συμφωνίες των κριτικών τέχνης, ενώ ο πίνακας ατενίζει το άνοιγμα του φιορδ υποκλέπτοντας τον Αγγελόπουλο και το άγαλμα του Στάλιν όταν διέσχιζε τον Στρυμόνα σε παλαιότερη ταινία του, αλλά εδώ ο πίνακας αντί για την Καραϊνδρου, καραϊδρώνει καθώς θυμάται το πάθος του καλλιτέχνη να αποτυπώσει τις ιδέες πάνω σε έναν μουσαμά, και ρολάρει με απλά κιθαριστικά παρεΐστικα ακόρντα, και πινελιές από βιολιά και αναφωνητά, και αρχίζει η περιστροφή των εγχόρδων αποφεύγοντας τον σουρεαλισμό της επανάληψης, και αυξάνοντας την ένταση, χαράζοντας τελικά με τα βαμμένα νύχια σου τις σκέψεις. Το unsung heroine, εν αντιθέσει με την χιλιοτραγουδισμένη κοκαϊνη, ξεκινά απλά σχεδόν αθόρυβα, και στις άκρες των ποδιών βηματίζει μέχρι τα πλήκτρα να υψωθούν σαν αγκαλιά πίστης και αφοσίωσης στη φράση του and I put my trust once again in love, και η μελωδία τρεμουλιάζει και αργοσβήνει περνώντας το κατώφλι του αθέατου. Με το κλείσιμο, με το υπερσυγκηνησιακό spiritual (που δεν υπάρχει στην έκδοση του βινυλίου), έρχεται η κάθαρση, τα σχοινιά λύνονται, το καϊκι ανοίγεται στα νορβηγικά κολπάκια, οι επιβάτες σκύβουν στους ώμους αλλήλων, η σειρήνα ηχεί all my troubles τρις, ξορκίζοντας τα ανίερα, ξεφυσώντας με ανακούφιση και σπάζοντας την κρούστα της παγωμένης κουπαστής η άγκυρα μαζεύεται αθόρυβα, σαν το ξετύλιγμα κουβαριού από γατί.

Το καράβι γράφει MIDNIGHT CHOIR, χωρίς ποτέ κάποια σαμπάνια να έχει σπάσει στο πλευρό της. Έτσι απλά βγήκαμε για μια 4η διαδρομή, για έναν τέταρτο δίσκο.

Κυριάκος Σκορδάς