END OF AMNESIA M.WARD Glitterhouse / Hitch-Hyke 5/6/2001

Δεκατέσσερις συνθέσεις χλευασμού στην αμνησία για να τις θυμόμαστε. Η νέα δουλειά του M.WARD έρχεται να παραθέσει 14 κομμάτια ακουστικού πλουραλισμού, σύνθετου απλοϊσμού, συναισθηματικής απόδοσης, λυρικής κατάθεσης, μουσικής παρακαταθήκης σε κυμαινόμενο ύφος αναπάντεχα γλυκού και μέγιστης δυνητικής ικανότητας κατανόησης του ψυχισμού του δημιουργού.

Ο δίσκος κινείται στο γνώριμο μουσικό ιδίωμα που δημιούργησαν οι εμπειρίες των αχανών εκτάσεων της αμερικάνικης ηπείρου. Από τους Giant Sand μέχρι την country αμερικάνα των ημερών μας, από το βαθυστόχαστο folk έως τον χαωτικό πειραματισμό. Μπορεί τα στοιχεία να παρουσιάζονται σε μη εκθετική μορφή, είναι όμως αντιληπτά, πέρα από το επίστρωμα της συναισθηματικής μπαλάντας. Εμηνευτική έκφραση στα standards χωρίς εξάρσεις, εκτός από τις περιπτώσεις που τα ηχητικά ανεμοπαινχιδίσματα κατευθύνουν προς κάπου συγκεκριμένα. Και εκεί εστιάζω το βαθύτερο στοιχείο αυτού του δίσκου, γιατί χρησιμοποιούνται όργανα (έστω και για κλάσματα δευτερολέπτου, ή σαμπλαρισμένα στοιχεία από, σε πρώτη ακρόαση, ξένα ηχοδοχεία), αλλά και ήχοι, κρυμμένες διφωνίες, κουδουνάκια, πιτσικάτα παιξίματα των εγχόρδων, σφυρίγματα νάϋλον τεντώματος.

Σαν το πέρασμα μιας μέρας είναι ο δίσκος. Από το ινστρουμένταλ ομώνυμο κομμάτι σαν το χουζούρι του πρωινού, το χαλαρό πρελούδιο του color of water ως το διεγερτικό μετά τον καφέ half moon. Η μέρα κυλάει ήρεμα με ηχητικά εφέ, σαν το θόρυβο έξω από το γραφείο σου και ερμηνείες από Neil Young έως Tom Waits μέχρι που κατά το απομεσήμερο (και 33 λεπτά πριν τη λήξη) έχουμε μια έκρηξη παραγωγικότητας. Το άφωνο τραγούδι του silverline, πειραματικής jazz και ρυθμικής μουσικής σβούρας μέχρι το πιο δυναμικό flaming heart με το όμορφο άρπισμα της κιθάρας. Πιθανόν το καλυτερο δίδυμο του δίσκου.

Μετά βαραίνει ο M.WARD με ακουστικά φολκ, με κάποιες πιο ξεχωριστές μελωδίες για να κλείσει γλυκερά και με νανουρίσματα. Βέβαια το τελευταίο μάλλον για νανούρισμα πειραχτήρι μοιάζει με τα διάσπαρτα κτυπήματα του μπάσου.

Χωρίς λοιπόν να αποτελεί κάτι το καινούριο ο M.WARD δημιουργεί συντηρώντας το αμερικάνικο μουσικό συναισθηματικό τοπίο που φλερτάρει συνεχώς ως ex machina προξενητής την νοσταλγία με την ονειροπόληση. Στο εσώφυλλο και με έντονη κακόγραφη γραφή μπορείς να διακρίνεις ονόματα σαν των Howe Gelb των Giant Sand και τόσων άλλων, του Mike Coykendall, της Deanna Varagona των Lampchop, κλπ.

Κυριάκος Σκορδάς