Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ... ΠΟΥ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΑΝΤΕΧΕΙ ΕΛΕΝΗ ΠΕΤΑ Universal 24/2/2003

Ο Αντώνης Μιτζέλος μας είναι γνώριμος από το συγκρότημα των Τερμιτών αλλά και από μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια που τραγούδησαν η Αρβανιτάκη και ο Κότσιρας. Η Ελένη Ζιώγα εκτός από ηθοποιός είναι και η στιχουργός που γνωρίσαμε στους δίσκους του Κότσιρα «Μόνο ένα φιλί» και «Φύλακας Άγγελος». Η Ελένη Πέτα από τις νέες ερμηνεύτριες αν και με κλασσικές σπουδές μουσικής προτίμησε να ξεκινήσει από τον χώρο της ποπ.

Μιλώντας για το παρών CD θα λέγαμε πώς μουσικά οι ήχοι του Μιτζέλου κινούνται στο γνώριμο πεδίο του κάνοντας σε κάποια σημεία ανοίγματα σε πιο ποπ ήχους θέλοντας να γεφυρώσει το κενό της απόστασης που τον χωρίζει από το πεδίο της Πέτα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την ερμηνεία της Πέτα η οποία μοιάζει να θέλει να μπει στον χώρο του έντεχνου χωρίς όμως να φέρει τα πάνω κάτω.

Σκεπτόμενος και την περίπτωση Χατζηγιάννη θα έλεγα πως βρισκόμαστε σε μία προσπάθεια απενεχοποίησης της ελληνικής ποπ θέλοντας να δημιουργηθεί ένα ρεύμα το οποίο θα στέκετε αξιοπρεπώς στον χώρο αυτό. Ο Χατζηγιάννης νομίζω τα έχει καταφέρει μιας και τον βοήθησαν μια σειρά από καλά τραγούδια τα οποία σημείωσαν μεγάλη επιτυχία.

Η Ελένη Πέτα εδώ νομίζω πως ατυχεί διότι τα τραγούδια αυτά μπορεί να στέκονται αξιοπρεπώς δεν ξεχωρίζουν όμως αρκετά (εκτός από το «καράβια ξένα») έτσι ώστε να την κατοχυρώσουν στην συνείδησή μας στον ίδιο χώρο με τον Χατζηγιάννη. Η προσπάθεια σίγουρα δεν πάει χαμένη. Το επιθυμητό αποτέλεσμα θα έρθει με τις προσεκτικές επιλογές του επόμενου βήματος.

Αλλά όπως και να έχει το πράμα είναι πολλές φορές προτιμότερο να ακούμε τέτοιες προσπάθειες από το να μας κατακλύζουν περιπτώσεις σαν του Τριαντάφυλλου και των ομοειδών κατασκευασμάτων του.

Πέτρος Μαϊστράλης