ROCK IT TO THE MOON ELECTRELANE Let' s Rock Records 9/8/2001

Εβδομηντατέσσερα περίπου λεπτά ηχητικής δημιουργίας, τεμαχισμένα με τέτοιο τρόπο ώστε να αποδίδουν έντεκα ξεχωριστά μουσικά θέματα που μυρίζουν Αλβιώνα από μίλια μακριά ή "Rock it to the moon" εν έτει 2001, όπως προτρέπουν οι ELECTRELANE. Αυτή είναι η παρθενική παρουσία στο δισκογραφικό χώρο των τεσσάρων κοριτσιών από το Brighton, με την Let?s Rock Records να είναι η άμεσα υπεύθυνη εταιρία. Η μπάντα προυπήρχε των "επισήμων" αυτών ηχογραφήσεων κατά 2 χρόνια και αν ληφθεί επιπρόσθετα υπόψη η παράλληλη συμμετοχή της σε σημαντικά βρετανικά φεστιβάλ του καλοκαιριού που διανύουμε (π.χ. Τ in the park), η φετινή χρονιά αποτέλει το εφαλτήριο της.

Oι ELECTRELANE δεν ξαφνιάζουν με τον ήχο τους, προκαλούν όμως σίγουρα το ενδιαφέρον του ακροατή. Αυτό το οφείλουν κατά κύριο λόγο στην ομοιογένεια η οποία χαρακτηρίζει τις αναζητήσεις τους (με τα πρώτα ακούσματα δίνει την εντύπωση μιας ενιαίας φόρμας) και στη φρεσκάδα που αποπνέουν μέσα από τις μελωδίες τους. Ειδικότερα, στην τριάδα των κλασσικών μουσικών οργάνων (κιθάρα-μπάσο-τύμπανα) που χρησιμοποιούνται στη συμβατική σύνθεση μιας ροκ μπάντας, προστίθεται κυρίως η farfisa (είδος πληκτροφόρου), καθώς και ?αποσπασματικά- πνευστά και έγχορδα, με αποτέλεσμα ..."ένα pop υφάκι, ένα indie στυλάκι και ένα mod κουρεματάκι δε σου λέω τίποτα". H πλην ελαχίστων εξαιρέσεων απουσία του στίχου στο σύνολο της μουσικής των ELECTRELANE είναι χαρακτηριστική, αλλά όχι πρωτοφανής. Το φαινόμενο αποχής από τη στιχουργική έχει παρατηρηθεί κι αλλού και το αντίκτυπο του στην ανταπόκριση του κοινού είναι και σε αυτήν την περίπτωση αντιληπτό. Προκαλείται στον ακροατή μία psychedelic των 70?s προελεύσεως διάθεση για χορήγηση αδείας στο μυαλό να ταξιδέψει στα κύματα ενός τρικυμιώδους ειρμού, μουσικής ευκαιρίας δοθείσης, κτλ. Συνέπεια αυτού, η προσαρμογή video προβολών αναλόγου περιεχομένου στις live εμφανίσεις της μπάντας, με σκοπό τη δημιουργία αυτού που το NME ?αναφερόμενο στο group- χαρακτήρησε ως "soundscapes".

Στα παραπάνω έγκειται ο λόγος που ακούγοντας τις ELECTRELANE, ενίοτε οι Mogwai θα μας χαμογελάσουν από το υποσυνείδητο, άλλες φορές οι Ιnspiral Carpets κάτι θα φωνάξουν από τις 80?s μνήμες και πιθανόν οι Βroadcast συμπτωματικά τηλεφωνήσουν. Σε αυτά τα πλαίσια τα The invisible dog, Gabriel (single) και Blue straggler (single) που ξεχωρίζουν από την πρώτη εμφάνιση των ELECTRELANE είναι ίσως κάποιες από τις καλές στιγμές τους. Η σύγχρονη βρετανική κάπως έτσι πρέπει να είναι.

Ανδρέας Αλεξανδρίδης

Εξωτερικός Συνεργάτης