Πότε ήταν που μιλούσαμε για τον ελπιδοφόρο νεαρό από την Ξάνθη; Πότε φθάσαμε στον 3^ο του μεγάλο δίσκο; Πλήρης πια η συνοδός ονομασία με την ΨΥΧΗ, είναι από τις σταθερές αξίες της ελληνικής ροκ σκηνής.

Με ωριμότητα, αλλά και με άνεση απλώνονται τα 11 νέα κομμάτια του Άγγελου Μουρβάτη. Η γνώση της μουσικής αυτού και των ολόψυχων συνεργατών είναι φανερή, και λογικά συνυπεύθυνη για το όμορφο αποτέλεσμα.

Οι πεντακάθαροι ήχοι στην κιθάρα, οι μελωδίες, το νεύρο όπου χρειάζεται, συνθέτουν ένα σφικτό σύνολο. Η φωνή πια του Μουρβάτη είναι κλασική, αρκετά πιο χαλαρή από ότι στον τον πρώτο δίσκο. Ισως δίνω υπερβολική έκταση στην εξέλιξη της μουσικής του, αλλά έχοντας την τύχη να παρακολουθήσω, έστω και εξ αποστάσεως, την πορεία του Μουρβάτη, νιώθω, ως ακροατής, ικανοποίηση για τη γνησιότητα και την αμεσότητα του ήχου του.

Τραγούδια με επικριτικό στίχο, ικανά να σε ελκύσουν να τα τραγουδήσεις. Το αντιλαμβάνεσαι ότι ενδόμυχος σκοπός ήταν η ερμηνεία live αυτών των κομματιών, και με τον κόσμο να τα σιγοτραγουδά. Ήδη αυτό έχει συμβεί με το κομμάτι «Θάλασσα», αλλά και στο «Θα είμαι εδώ» και ειδικά στο «Μη μιλάς» κατά τις πρόσφατες εμφανίσεις του. Τραγούδια νοσταλγικά, που ακόμα και χωρίς τον μανδύα του στίχου στα instrumental κομμάτια, μπορούν να συγκινούν.

Τέλος ο τρόπος που ξεδιπλώνονται οι συνθέσεις είναι πιο πλούσιος, πιο ποικίλος, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι η έμπνευση έχει ζώσα οντότητα.  Παράλληλα η από κοινού συμμετοχή των ΨΥΧΗ στην ενορχήστρωση ίσως να επεξηγεί αυτό το αποτέλεσμα.

Το concept με το Καλημέρα για αρχή και το ορχηστικό Kαληνύκτα για κλείσιμο, ίσως να αποτυπώνει την ευγένεια της αυτό-σύστασης και του αποχαιρετισμού. Ένα γλυκύτατο κλείσιμο, με ένα πρελούδιο στην κιθάρα, που σβήνει όπως τα φώτα σε μια συναυλία. Και σκοπίμως χρησιμοποιώ τη σχέση της μουσικής του Μουρβάτη και των Ψυχή με την ζωντανή ερμηνεία, διότι είναι από τα πιο roadie ελληνικά σχήματα, και σκέψου χαμπάρι ή έστω πλήρη εικόνα  δεν έχουμε από τις συχνές εμφανίσεις τους στην ελληνική περιφέρεια.

Κυριάκος Σκορδάς