WEEZER (the green album) WEEZER GEFFEN / UNIVERSAL 22/11/2001

H California μέσα από τη μουσική οπτική θεώρηση των 30something. Και κάπου η φρεσκάδα των προηγούμενων δουλειών φεύγει σαν τον ξερό σοβά. Δυστυχώς αντί να επέλθει η ωριμότητα έρχεται η μετριότητα. Το παρήγορο είναι ότι αυτό δεν συμβαίνει με όλα τα τραγούδια. Το άσχημο είναι ότι τα singles hash pipe, island in the sun κυρίως κρατάνε τον δίσκο, μαζί με τα αρκετά καλά simple pages και glorious day.

Και εδώ υπάρχει μια απορία, που λόγω αυτής ασχολούμαστε με έναν μέτριο δίσκο. Η απορία είναι τι στο καλό κυκλοφόρησαν έναν δίσκο που έχει διάρκεια μόλις 28 λεπτά, αφού είχανε βγάλει 2 πολύ καλά σινγκλάκια που είχαν σχεδόν ίση διάρκεια, τα δε έξτρα τραγούδια που έβρισκες εκεί είναι αρκετά καλύτερα από πολλά στην, για άλλη μια φορά μετά από 7 χρόνια, ομότιτλη, με το όνομά τους, δουλειά.

Τα όποια γκαραζοειδή και τα fuzzy στοιχεία έχουν αρκετά εκτοπισθεί. Στη θέση τους θρονιάστηκε η ποπ κιθαριστική αισθητική που έχουν πολλά αμερικάνικα groups Βέβαια η κολλεγιακή προέλευση και ο αντίστοιχος προσανατολισμός κάπου ήταν επόμενο να ανακυκλωθεί και ίσως παρά ήταν ελπιδοφόρο να έχει και διάρκεια. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι αρκετό καιρό κάνανε να μας δώσουν δίσκο, και ίσως κατά ανάγκη δισκογραφικού συμβολαίου βγήκε και αυτό το άλμπουμ για να ξεμπερδεύουνε.

Στην παραγωγή του δίσκου είναι ο Cris Okazek των Cars, οπότε λογική και η κλασική ποπ στροφή. Αν όμως πιαστείτε από το ρυθμικό πρώτο τραγούδι Don?t let it go και σας αρέσει, τότε πιθανόν να αγνοήσετε κάποια 80ς στοιχεία που υπάρχουν εδώ. Αλλά για τα λεγόμενα "ραδιο-φονικά" καλά είναι.

Λϊγο σύντομη η κριτική, αλλά η απογοήτευση διαρκεί περισσότερο από τα 28 λεπτά του 4ου τους άλμπουμ. Βέβαια πολλά προσωπικά απασχολούν τα μέλη τους, αλλά εμείς ασχολούμαστε με τη μουσική τους. Μπορεί να είμαι υπερβολικός, αλλά για αυτό είμαστε εδώ, να τα συζητάμε, όπως κάνουμε με την παρέα μας στα απογευματινά μπυρόνια μας.

Κυριάκος Σκορδάς