ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ 19/5/2003

Με είχαν πιάσει οι αϋπνίες μου πάλι. Βιβλίο δεν είχα για να περάσει η ώρα οπότε βούτηξα τον τσελεμεντέ και άρχισα να διαβάζω διεξοδικότατα ομολογουμένως, συνταγές. Μετά και το section με τα λαχανικά, όσο ενδιαφέρουσες και να φαίνονταν οι προσπάθειες για τσιγάρισμα, σωτάρισμα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, άρχισα να νοσταλγώ ένα καλό βιβλίο. Επειδή δεν είχα κανένα ούτε στο σπίτι αλλά ούτε κατά νου προπάντων, αποφάσισα να αρχίζω να το ψάχνω με το μόνο μέσο που είχα εκείνη τη στιγμή διαθέσιμο, το internet.

Το ξημέρωμα με βρήκε με 4 sites τουλάχιστον ανοιχτά, να έχω εντοπίσει πρωτίστως το νέο βιβλίο του Χρήστου Χωμενίδη. Ο τίτλος του και μόνο ήταν αρκετός για να με κάνει να το προσέξω: Υπερσυντέλικος (Εκδόσεις Εστία, 2003). Με το που θα έφευγα από το σπίτι θα πήγαινα να το αγόραζα οπωσδήποτε. Έτσι, και ενώ με τα συνεχή ψαξίματα  η ώρα είχε πλέον περάσει για τα καλά, ετοιμάστηκα, πήγα στο κοντινότερο βιβλιοπωλείο και όταν έπρεπε πλέον να κατέβω από το λεωφορείο για τη δουλειά ήμουν ήδη στην τριακοστή σελίδα.

Αρχικά το σενάριο με αιφνιδίασε. Η εμφάνιση και μόνο του Γρηγόρη, ενός πλάσματος που γερνάει 8 φορές ταχύτατα από το κανονικό, με έκανε να προβληματιστώ πάνω στην ίδια τη φύση του βιβλίου, αν δηλαδή υπάγεται στην κατηγορία της επιστημονικής φαντασίας ή αν επρόκειτο για αστυνομικό, όπως κανονικά το αγόρασα. Η εν συνεχεία δε, εισαγωγή του γυναικείου χαρακτήρα του βιβλίου με απογοήτευσε ακόμα περισσότερο. Η συμπεριφορά της και οι αντιδράσεις της δεν συμφωνούσαν με τις δικές μου, γεγονός που με έκανε από την αρχή να την αντιπαθήσω. Ήταν δε και το πρόσωπο εκείνο πάνω στο οποίο στηρίζονταν σχεδόν όλες οι κινήσεις του κεντρικού προσώπου, του Ζαχαρία, οπότε δεν μου έμεναν και πολλά περιθώρια για τη συνέχιση του διαβάσματος: ή τη συμπαθούσα ή εγκατέλειπα την προσπάθεια.  

Η απόφαση πάρθηκε όταν είχα πλέον διαβάσει κάποιες σελίδες του δεύτερου μέρους. Συνέχιση διαβάσματος, ασυζητητί!! Το δεύτερο μισό του βιβλίου είναι, χωρίς επιείκεια, εξαιρετικό σε περιγραφές, δομή και δράση. Όσον αφορά στις περιγραφές, ο συγγραφέας τελικά αποδεικνύεται ιδιαίτερα δεξιοτέχνης στη κατανομή των λέξεων, ώστε ο αναγνώστης να απορροφάται πλήρως από τα λεγόμενά του. Υπάρχουν φράσεις, που εμένα τουλάχιστον, με άγγιξαν κατευθείαν στην ψυχή (σνιφ, σνιφ…) και κάποιες άλλες που περιγράφουν τα γεγονότα τόσο ζωντανά ώστε φέρνουν το κοινό απευθείας αντιμέτωπο με οτιδήποτε περιγράφεται. Όσον αφορά στη δράση, αυτή εντείνεται ομαλά, χωρίς εξάρσεις και μελοδραματισμούς, οπότε και κορυφώνεται με ιδιαίτερη συγκίνηση ομολογουμένως στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου. Η τελευταία φράση δε, αφορά σε μία από τις ωραιότερες αμφιβολίες που έχω διαβάσει ποτέ. Διαβάστε το!     

Δέσποινα Καβουσανάκη 

Εξωτερικός Συνεργάτης