SUEDE 23/06/2003 Υπαίθριος Χώρος Βαβυλωνία, Μύλος, Θεσσαλονίκη 24/6/2003

Επιτέλους, έβγαλα το απωθημένο μου! Από το 1995 το είχα καημό που δεν είδα τους Suede στη Θεσσαλονίκη . Ήταν τότε από τα λίγα συγκροτήματα που έρχονταν στην πόλη μας στην αρχή της καριέρας τους, σχεδόν στο καλύτερό τους σημείο. Εχθές το βράδυ, 23 Ιουνίου 2003 , ο Brett Anderson και η παρέα του έδειξαν ότι και πάλι περνούν μια πολύ καλή περίοδο, έστω και μετά από 8 χρόνια!

Οι Suede πρέπει να είναι το μοναδικό συγκρότημα στην ιστορία του Μύλου που έχει παίξει δύο φορές στον συγκεκριμένο υπαίθριο χώρο του, που τώρα ονομάζεται Βαβυλωνία . Ένας χώρος όμως πολύ όμορφος για συναυλία, που εχθές πλημμύρισε από κόσμο. Μερικοί ήταν από τους σταθερούς που βλέπεις σε κάθε συναυλία (έχουμε πια γνωριστεί, έστω και από μακριά), οι υπόλοιποι ήταν από τις φάτσες που θα δεις σε συναυλίες των Puressence , των Archive , ή των Massive Attack (και ουχί των Public Enemy !). Πάντως, αμφότεροι συγκρότημα και κόσμος είχαν πολύ κέφι για να δημιουργηθεί μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.

Στις 22.10 ξεκίνησε η συναυλία και κράτησε περίπου μιάμισι ώρα. Ο Brett μεγάλωσε πια και από ό,τι έμαθα από κόσμο που τους είχε δει και το 95 ήταν πιο συγκρατημένος στα κουνήματά του! Όμως, απέδειξε πόσο καλός performer είναι, μιας που η αφεντιά του μπορούσε να ξεσηκώσει με το παραμικρό όλο τον κόσμο και να τον κάνει να χορεύει και να τραγουδάει. Άσχετα, αν κάποιοι ξενέρωσαν βλέποντάς τον να παίρνει χαρτί με τους στίχους του τραγουδιού, στα τέσσερα από τα έξι ακυκλοφόρητα μέχρι στιγμής τραγούδια που μας ερμήνευσαν. Είχε και αυτό τη χάρη του!

Εκτός από τα έξι ακυκλοφόρητα (ωραία κατά κύριο λόγο κομμάτια, τα περισσότερα σε πιο χαλαρούς ρυθμούς και με ένα ηλεκτρονικό υπόβαθρο), τα υπόλοιπα ήταν μια greatest hits επιλογή, κυρίως τα single ( Trash , Everything Will Flow , Positivity , Beautiful Ones , The Wild Ones και πολλά άλλα). Μια επιλογή που κινήθηκε σε όλους τους δίσκους και κατάφερνε να ενθουσιάσει κάθε φορά τον κόσμο. Φυσικά, σε μια τέτοια επιλογή πάντα θα υπάρχουν και τραγούδια που θα ήθελες να ακούσεις και δεν έπαιξαν, αλλά αυτό έχει λίγη σημασία. Οι Suede έπαιξαν πολύ καλά, ο Brett τραγούδησε πολύ όμορφα και ο κόσμος πέρασε εξαιρετικά. Εμένα για παράδειγμα, μου έφτασε και μόνο που άκουσα το… «σύκα» από το So Young , το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει οι βρετανοί! Αυτό το «σύκα» με γύρισε στις αρχές της δεκαετίας του 90 και με συγκίνησε, είναι η αλήθεια!

Στο τέλος, μετά το πρώτο encore, παραμείναμε για δέκα λεπτά ακίνητοι στις θέσεις μας προσπαθώντας να πείσουμε τους πέντε μουσικούς να βγουν και για δεύτερο encore. Είχα καιρό να το δω αυτό το πράγμα. Οι Suede όμως δεν πείστηκαν και έτσι πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Έφυγα με μια γλυκιά αίσθηση και μια επιβεβαίωση ότι άξιζε αυτή η αναμονή των οκτώ χρόνων για να τους δω ζωντανά για πρώτη φορά.

Κώστας Παπασπυρόπουλος