ROSE MAXIMILIAN HECKER Virgin 10/7/2003

Πόσο καιρό έχετε να δείτε ένα δίσκο, του οποίου το περιεχόμενο, να χαρακτηρίζεται από το εξώφυλλό του; Αν θεωρείτε το τριαντάφυλλο ως σύμβολο ευαισθησίας και αγάπης και το μαύρο ως κάτι το απαισιόδοξο, έχετε καταλάβει σε γενικές γραμμές τι γίνεται περίπου στο δεύτερο δίσκο του Maximilian Hecker το Rose . Στα 23 μόλις του χρόνια, ο Maximilian προσπαθεί να ανοίξει την δικού του πόρτα στο μουσικό κόσμο, χρησιμοποιώντας ως κλειδί την ευαισθησία, της μάλλον πολύ πληγωμένης καρδιάς του. Αρκεί όμως αυτό μόνο;

Στα έντεκα κομμάτια του δίσκου οι ρυθμοί παραμένουν σε πολύ χαμηλούς τόνους και αυτό κάποιες φορές γίνεται αρκετά κουραστικό. Οι μελιστάλακτοι στίχοι του και οι μελωδικές του συνθέσεις, στις οποίες κυριαρχεί ο ήχος του πιάνου, άλλες φορές συγκινούν αλλά άλλες εκνευρίζουν αφάνταστα με τις δακρύβρεχτες κορυφώσεις. Στα κομμάτια Daylight , My Love For You Is In Sane και My Friends δίνεται κάπως πιο έντονος ρυθμός, που όμως κάνει ανεπαίσθητη διαφορά στο σύνολο του δίσκου. Η γλυκιά φωνή του Maximilian Hecker είναι αρκετά δουλεμένη με τρόπο τέτοιο που φαίνεται πολύ θολά κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο στην ερμηνεία ενός κομματιού. Στο Rose υπάρχουν κάποια κομμάτια αρκετά καλά έως πολύ συμπαθητικά θα έλεγα, όπως το Never Ending Days και το That’s What You Do .

Κατά την ακρόαση του Rose αρκετοί είναι οι καλλιτέχνες που έρχονται στο μυαλό και πιο έντονα ο Jeff Buckley , τον οποίο νομίζεις ότι θα ακούσεις στην αρχή του στην Fool! Αλλά δεν νομίζω ότι είναι και τόσο κακό να έχουμε επιρροές αρκεί να βάζουμε και ένα κάποιο πιο προσωπικό στίγμα!

Ας πούμε ως επίλογο ότι ο Maximilian Hecker είναι ακόμα στην αρχή και έχει πολλά να μάθει και πολύ χρόνο μπροστά του για να κατασταλάξει σε ένα πιο προσωπικό στυλ. Σίγουρα η δεύτερη του δισκογραφική προσπάθεια δεν πείθει και πολύ ότι έχουμε να κάνουμε με ένα μεγάλο ταλέντο. Έχει ευχάριστες στιγμές αλλά ως εκεί.

Μαρία Τσιγγινάρη