AMELIE FROM MONTMARTRE YANN TIERSEN BMG 30/1/2002

Η Amelie είναι σίγουρα μια από τις πιο γλυκές φατσούλες που έχουνε περάσει από την μεγάλη οθόνη. Ομοίως και για το soundtrack. Ο Yann Tiersen καταφέρνει με άνεση να περάσει μέσα από τις μελωδίες του μια αίσθηση παραμυθένια και νοσταλγική, σαν να έχεις ξανακούσει κάπου αυτά τα κομμάτια. Ένα είδος deja vu που ίσως και να είναι πραγματικό, καθώς αρκετά από τα κομμάτια εδώ μέσα προέρχονται από παλιότερες δουλειές του καλλιτέχνη (όπως το Rue Des Cascades και το La Phare), αλλά σε ελαφρά διαφορετικές και ορχηστρικές εκτελέσεις.

Στα χέρια του Yann Tiersen το ακορντεόν μεταμορφώνεται σε μαγικό ραβδάκι και απλά... μαγεύει. Τα βαλσάκια της Amelie ακούγονται ακόμα πιο υπέροχα χωρίς την συνοδεία εικόνων. Μελόντικα, μαντολίνο, πιάνο και ? φυσικά ? έγχορδα βοηθούνε στο να χτιστεί ένα μουσικό υπόβαθρο που σε κάνει να ξεχνάς τον χρόνο και τον τόπο που βρίσκεσαι. Ειδικά δε όταν το πιάνο μένει μόνο του, μια κρυφή μελαγχολία κάνει δειλά την εμφάνισή της και το τοπίο αλλάζει. Oταν ακούω τέτοια πιάνα δεν μπορώ, αφοπλίζομαι τελείως. Συν τοις άλλοις περιέχονται και δυο κομμάτια απο πολλές δεκαετίες πριν, με τον παλιό καλό 45ίστικο μονοφωνικό ήχο, τα οποία δένουν τέλεια με τις "σύγχρονες" συνθέσεις του Tiersen.

Ανάμεσα στις αναμασημένες σαβούρες που φτάνουνε στα αυτιά μου τελευταία ο δίσκος αυτός ήτανε μια μικρή όαση, μια μικρή διακοπή ρεύματος για να μπορέσεις να ακούσεις τον ήχο την σιωπής. Κρίμα που ο Yann Tiersen δεν επισκέφθηκε και τη Θεσσαλονίκη πριν λίγους μήνες, όταν είχε πάει στην Αθήνα για να δώσει μια συναυλία. Χάσανε αρκετοί την ευκαιρία να βιώσουν ζωντανά τις υπέροχες μελωδίες του και να νιώσουν την αίσθηση μιας άλλης εποχής μέσα από τους ήχους του. Οπότε ας αρκεστούμε στην "κονσερβαρισμένη" μαγεία του cd αυτού, δεν είναι και λίγη άλλωστε.

Γιώργος Γoργογέτας