Ο ΤΣΕ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ 13/8/2003

Συνήθως δεν αντιμετωπίζω πολύ μεγάλες δυσκολίες κατά την εύρεση θέματος που θα ανοίγει την κριτική για ένα βιβλίο, παρολά αυτά αυτή η περίοδος αποτελεί την εξαίρεση εκείνη που τόσο καιρό περίμενα προκειμένου να μου επιβεβαιωθεί ο παραπάνω κανόνας. Κοντεύει μία βδομάδα ήδη που τελείωσα το διάβασμα του «Ο Τσε αυτοκτόνησε» του Π. Μάρκαρη (Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2003) και δεν έχω καταφέρει να αφιερώσω παραπάνω από 10 λεπτά χωρίς να εκνευριστώ και να τα παρατήσω βεβαίως, που δεν κατεβάζει τίποτα το μυαλό μου να γράψω. Σήμερα όμως, στρώθηκα μπροστά από τον υπολογιστή αποφασισμένη να φέρω το επιθυμητό αποτέλεσμα (καλά να δώ πώς θα περιορίσω τέτοια αυτοπεποίθηση όταν θα τελείωσω την κριτική). Προς το παρόν τα άνωθεν προκαταρκτικά δεν έχουν βοηθήσει παρά να γεμίσω λίγο το χώρο. Καμία έμπνευση για παρακάτω. Βοήθεια!!!!

..................................................................................................................
(οι τελίτσες αυτές δηλώνουν τις σκέψεις που έκανα κατά τη διάρκεια της απελπισίας μου, οι οποίες καλύπτουν διάφορα στάδια απόγνωσης όπως i) αυτοκτονία (μπλιαχ, δεν αντέχω τα αίματα), ii) ναρκωτικά (αποκλείεται, ήδη μου λένε ότι μοιάζω σαν να παίρνω χαλασμένα, που να έπαιρνα και τα κανονικά δηλαδή), iii) αλκοόλ (κάτι γίνεται, αλλά με νυστάζει εύκολα γαμώτο μου!), iv) επιστροφή στην πραγματικότητα γιατί πρέπει να τελειώνω πριν η αδερφή μου μου την πει που χρησιμοποιώ τόσες ώρες τον υπολογιστή της).

Ωραία. Τα κατάφερα. Ας μπω κατευθείαν στο θέμα τώρα.

Καταρχήν, το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση στον καθένα που θα πιάσει το «ο Τσε αυτοκτόνησε» στα χέρια του, θα διαπιστώσει ότι δεν μπορεί να το σταματήσει εύκολα. Είναι τόσο ελκυστικό που αμφιβάλλω αν μπορεί να μείνει μισοτελειωμένο πάνω από δύο μέρες. Ο Μάρκαρης , χωρίς δυστυχώς να έχω διαβάσει προηγούμενα βιβλία του (που μετά από αυτήν την εμπειρία θα αρχίσω ομολογουμένως να τα καταβροχθίζω), έχει δεινή αφηγηματική ικανότητα, η οποία αποκαλύπτεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου.

Πιο συγκεκριμένα, ο συγγραφέας δεν επιβραδύνει στιγμή τη δράση αλλά κρατά την εξέλιξη της ιστορίας πάνω σε ένα συγκεκριμένο ρυθμό, ο οποίος είναι ιδανικός πρώτον, για το ύφος του ήρωά του, και δεύτερον, για την αστυνομική ιστορία που επιλέγει ως κεντρικό θέμα του σε αυτό το βιβλίο. Και ποιά είναι αυτή η ιστορία; Η προσπάθεια διελεύκανσης από μέρους του ήρωα του βιβλίου, αστυνόμου Χαρίτου, μιας σειράς από αυτοκτονίες ιδιαίτερα σημαντικών προσώπων της ελληνικής πολιτικής και επιχειρηματικής ζωής. Το μυστήριο που ξετυλίγεται στις σελίδες του βιβλίου πλαισιώνεται από στιγμές από την προσωπική ζωή του αστυνόμου, εννοώντας ουσιαστικά τη σχέση του με τη φοβερή και τρομερή γυναίκα του κ. Αδριανή, την οποία ο ίδιος αντιμετωπίζει με πολύ μεγάλες δόσεις χιούμορ. Με τον ίδιο δε τρόπο αντιμετωπίζει και τα συχνά εμπόδια που συναντά μπροστά του κατά την έρευνά του, γεγονός που καθιστά το βιβλίο αρκετά διασκεδαστικό ομολογουμένως.

Γενικά το βιβλίο είναι πολύ καλό και ενδείκνυται για όλες τις στιγμές του χρόνου και όχι μόνο του αλλοπρόσαλου καλοκαιριού.

Δέσποινα Καβουσανάκη

Εξωτερικός Συνεργάτης