YANKEE HOTEL FOXTROT WILCO Nonesuch Records 17/7/2002

Τέταρτο άλμπουμ μετά από τρία χρόνια για τους Wilco. Το συγκρότημα από τις ΗΠΑ ταλαιπωρήθηκε λιγάκι, όπως θα έχετε διαβάσει, μέχρι να το κυκλοφορήσει, αλλά μάλλον άξιζε τον κόπο η αναμονή, τόσο η δική τους, όσο και η δική μας.

Το χαρακτηριστικό που διακρίνει τους Wilco είναι ότι καταφέρνουν εύκολα να γράφουν όμορφες συνθέσεις αντλώντας στοιχεία τόσο από την εναλλακτική ροκ σκηνή, όσο και από την americana, δίνοντας ταυτόχρονα και μια παλιομοδίτικη χροιά στα τραγούδια τους, κάνοντας τα να θυμίζουν παλιότερες εποχές της ροκ. Στο Yankee Hotel Foxtrot εφαρμόζουν την ίδια πάνω κάτω τακτική, αλλά αυτή τη φορά τα καταφέρνουν περισσότερο στις up tempo στιγμές τους. Και εδώ εντοπίζω το μεγαλύτερο πρόβλημα σε αυτό το άλμπουμ: ενώ οι Wilco μας προσφέρουν εφτά κιθαριστικά ποπ διαμαντάκια, στα υπόλοιπα τέσσερα κομμάτια μπλέκονται σε ένα παιχνίδι πειραματισμού και ψαξίματος, που όμως δεν φαίνεται να τους βγαίνει. Αποτέλεσμα είναι το άλμπουμ να χάνει σε αυτά τα σημεία και να γίνεται συνάμα πιο βαρύ από ότι θα μπορούσε να είναι.

Ο δίσκος ξεκινάει με το αργόσυρτο I Am Trying To Break Your Heart, το οποίο έχει κάποια καλά στοιχεία, αλλά κάνει εμφανή κοιλιά στα μισά του, όταν οι Wilco αρχίζουν τις πειραματικές τους αναζητήσεις. Έτσι, ο ακροατής προϊδεάζεται για μια ανάλογη συνέχεια. Ευτυχώς, όμως, αυτή δεν έρχεται, μιας που το Kamera είναι ένα ρυθμικό ποπ τραγούδι που φανερώνει τις αρετές του συγκροτήματος. Στο Radio Cure που ακολουθεί έχουμε και πάλι τα ίδια κακά συμπτώματα. Αργόσυρτο τραγούδι, που καταντάει βαρετό από ένα σημείο και μετά. Από εκεί και πέρα, στα επόμενα έξι κομμάτια έρχεται το pick του άλμπουμ. Τα War On War, Jesus etc, Ashes Of American Flags, Heavy Metal Drummer, I Am The Man Who Loves You και Pot Kettle Black, είναι από τα καλύτερα κομμάτια που έχω ακούσει φέτος και είναι αυτά που προσφέρουν τις καλύτερες στιγμές κατά την ακρόαση αυτού του άλμπουμ. Ένα άλμπουμ το οποίο κλείνει εντελώς βαρετά, με τα Poor Places και Reservations, τα οποία μας κάνουν να πατήσουμε πρόωρα το stop.

Παρόλα αυτά, ο νέος δίσκος των Wilco δεν είναι χειρότερος από τους προηγούμενους. Το ότι θα γνωρίσει μικρότερη επιτυχία, ειδικά σε σχέση με το Being There, είναι απλά θέμα συγκυριών. Αν όμως, είχανε βγάλει ένα άλμπουμ με τα εφτά καλά κομμάτια που προαναφέραμε, τότε θα είχαν κυκλοφορήσει το αριστούργημά τους.

Κώστας Παπασπυρόπουλος