I'M SORRY THAT SOMETIMES I'M MEAN KIMYA DAWSON ROUGH TRADE RECORDS/PENGUIN 8/8/2002

Μια προσωπική κατάθεση της τραγουδοποιού KIMYA DAWSON. Του έτερου μισού των Moldy Peaches. To άλλο είναι ο Adam Green, που επίσης κυκλοφόρησε προσωπικό άλμπουμ (το οποίο περιμένουμε εδώ και τρεις μήνες σε παρουσίαση από τον Γιάννη Ξεχαστήρα), όπως επίσης και οι Moldy Peaches.

Αυτή η σχεδόν ταυτόχρονη κυκλοφορία 3 άλμπουμ από ένα ντουέτο και από τα 2 μέλη του, μόνο τυχαία δεν είναι. Δίνει την εντύπωση ότι η έμπνευση ξεχειλίζει και δεν χωρά.

Ας παραμείνουμε στης KIMYA DAWSON τη σόλο δουλειά, η οποία παρά τον τίτλο της το εννοεί. Είναι μια δόση έξω από τα όποια κλισέ εκλαμβάνεις για ένα ντουέτο. Είναι η δουλειά μιας μοναχικής εδώ φιγούρας που μοιάζει σαν να παραμιλά δυνατά. Δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν τα παραμιλητά αυτά, που μετουσιώνονται στα 11 (μαζί με το secret) τραγούδια, ήθελε η KIMYA DAWSON να γίνουν αντιληπτά. Μοιάζουν τόσο προσωπικές οι στιγμές αυτές, που αισθάνεσαι λίγο αμήχανα. Σαν να μπήκες σε ένα σπίτι και να ακούς εξομολογήσεις ή παράπονα που δεν σε αφορούν άλλα είναι τόσο ευαίσθητα βγαλμένα, που σαστίζεις.

Η ακρόαση σε ένα καθαρά αστικοποιημένο χώρο, όπως στο δωμάτιο σου, με το PC, το stereo, τα τηλέφωνα που διακόπτουν, το ποτό που πνίγει τα παγάκια, είναι λίγο foul. Θα προσπαθήσω να δώσω εικόνα σε αυτούς τους μεταψυχεδελικούς folk και τζαζ ήχους, όχι trinitron αλλά λίγο νίτρο λεμονάτο. Σαν τα πιατικά στο νεροχύτη μιας αγροικίας σε βαλτώδη περιοχή. Σίγουρα ξύλινα όλα, μικρό μπαλκονάκι, κουνουπιέρες στα παράθυρα, παιδιά που τρέχουν σε δικούς τους ρυθμούς. Το απόγευμα είναι υγρό, έχει σκνιπάκια. Η μάνα καλλιτέχνης αποφασίζει να εκφραστεί, τραγουδάει. Οι ήχοι από πουλιά, κυρίως ενός παπαγάλου, σε πολλά τραγούδια, ταιριάζει απόλυτα με αυτό το σκηνικό. Μια κιθάρα ίσα ίσα, μαζί με καποια κλαπατσίμπανα. Απλότης, όπου μια πνιγμένη από το φόρτο δουλειάς γυναίκα, αφήνει να αναδειχθεί πριν το δειλινό. Λίγα αποδυναμωμένα χωρίς πνοή πλήκτρα προσδίδουν την κόπωση και την ευαισθησία σε αυτές τις μικρές εξομολογήσεις. Από κάποια στιγμή και έπειτα μοιάζει να αδιαφορεί για την παρουσία του καθενός, πιθανόν και της δικιάς σου με την ιδιότητα του ακροατή και της ακροάτριας.

Φαντάζομαι όταν η Joni Mitchel κατακτούσε τις καρδιές των μεγαλύτέρων αναγνωστών έκανε κάτι πρωτόλειο και φανταστικό. Σήμερα όμως αυτή η μουσική της KIMYA DAWSON μοιάζει σαν να είναι μια προσωπική αντίσταση, είναι μεν καθαρά βιωματική και παραδόξως δεν ακούγεται καθόλου παρωχημένη. Φαντάζεσαι πως τα μάτια της θα δάκρυσαν αρκετές φορές, και τα δάκρυα κόλλησαν στα τάστα της ακουστικής κιθάρας. Απαλά, ευαίσθητα, ποιητικά, προσωπικές στιγμές που αγενώς γνωρίζουμε.

Ως ακροατής νιώθω επίσης τρυφερά, ευαίσθητα, συμπόνοια γιατί νιώθω ότι τρομερή κατάθλιψη πλανάται πάνω από τα τραγούδια. Η μελωδία είναι απλή μέσα στη δύναμη που μπορεί να κρύβει η μονότονη έκφραση που εκπέμπεται από καρδίας.

Δεν γνωρίζω αν θα έχετε συναντίληψη σε αυτά που σας γράφω, αλλά αν είστε φαν των Belle and Sebastian, καλό είναι να έρθετε σε επαφή και με τη ραχοκοκαλιά των νεοψυχεδελικών ρευμάτων, που αυτόκλητα υπηρετούν τόσες πολλές μοναχικές φιγούρες. Μετά θα εκτιμήσετε καλύτερα και τα αγαπημένα σας είδωλα. Είναι οι αφανείς εργάτες και οι πρωταγωνιστές. Η σωστή δοσολογία δημιουργεί την αρμονία.

Κυριάκος Σκορδάς