ROCK N ROLL RYAN ADAMS Lost Highway Records 9/12/2003

Μερικές φορές έχει τα καλά του να αργείς να γράψεις μια δισκοκριτική (όπως κατά κόρον κάνω εγώ δηλαδή). Ο λόγος είναι ότι έχεις προλάβει να διαβάσεις τις απόψεις των άλλων μουσικοκριτικών σε έγκυρα και μη περιοδικά και εφημερίδες και να διαπιστώσεις έτσι το κλίμα που έχει διαμορφωθεί γύρω από τον συγκεκριμένο δίσκο.

Για το Rock n Roll του Ryan Adams είναι σαφές ότι υπάρχει διχογνωμία. Άλλοι είναι ικανοποιημένοι από τη στροφή του αμερικάνου μουσικού ενώ άλλοι του προτείνουν να μην μπλέκει σε ξένα χωράφια. Στη δεύτερη κατηγορία (και εδώ ήθελα να καταλήξω) ανήκει ο δημοσιογράφος του Uncut. Και έπαθα παραγματικά σοκ βλέποντας τα μόλις δύο αστεράκια (στα πέντε) με τα οποία τον φιλοδώρησε το έγκυρο περιοδικό! Ξέρετε, το να θάβει το Uncut τον Ryan Adams είναι σαν να βγαίνει ο Σημαντήρας και να γράφει ότι ο Steve Wynn έβγαλε κακό δίσκο!

«Κι εσύ σε ποιους ανήκεις κύριε Παπασπυρόπουλε;», θα αναρωτηθεί κάποιος που διαβάζει τόσην ώρα… Εγώ, φίλοι μου, είμαι με αυτούς της πρώτης κατηγορίας. Γιατί μπορεί το Rock n Roll να μην είναι εκείνο το αριστουργηματικό άλμπουμ που περιμένουμε κάποια στιγμή ότι θα βγάλει ο Ryan, αλλά είναι ένα ακόμα άλμπουμ που δείχνει το ταλέντο του να γράφει γρήγορα μερικά πολύ καλά κομμάτια. Το Rock n Roll ηχογραφήθηκε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και αναπλήρωσε αμέσως το κενό που δημιουργήθηκε από την άρνηση της Lost Highway να κυκλοφορήσει το Love Is Hell που είχε ετοιμαστεί για να είναι ο διάδοχος του Demolition (τελικά το Love Is Hell βγαίνει σε δύο ep, για το ep 1 κριτική σε λίγες μέρες).

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ryan Adams γράφει καθαρά rock τραγούδια. Για παράδειγμα το Nuclear που ανοίγει το Demolition είναι ένα εκπληκτικό rock τραγούδι και αν αυτό εδώ το άλμπουμ περιείχε δεκαπέντε τέτοια, θα μιλούσαμε ίσως για ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς. Όμως το Rock n Roll περιέχει μερικά πολύ καλά κομμάτια (Shallow, με το αλά Roll With It ρεφρέν, Wish You Were Here, So Alive, Luminol, Rock n Roll, αντιδραστικά μάλλον το πιο ήσυχο κομμάτι) αλλά και κάποια αμφιβόλου αξίας (1974, σαν να ακούω Aerosmith, Note To Self: Don’t Die, Boys). Στα δεκαπέντε τραγούδια του δίσκου ακούμε ουσιαστικά πολλά από τα πράγματα με τα οποία μεγάλωσε ο Ryan Adams και παρελαύνουν πολλοί ήχοι που θυμίζουν μεγάλα συγκροτήματα της δεκαετίας του 80 κυρίως. Οι κιθάρες είναι στην τσίτα και ο Adams… σκούζει σχεδόν όλη την ώρα, άλλοτε ωραία και άλλοτε χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

Όλα τα παραπάνω συνθέτουν ένα άλμπουμ συμπαθητικό που μάλλον απευθύνεται καλύτερα στους φίλους του Ryan Adams, παρά σε κάποιον που θέλει πραγματικά να ανακαλύψει τι εστί Ryan. Κι εμένα, που ανήκω στους πρώτους, δεν με πειράζει που το Rock n Roll είναι απλά ένας συμπαθητικός δίσκος, με πειράζει που ο ελπιδοφόρος μουσικός δεν κυκλοφόρησε το αριστούργημα που αναμένουμε με σιγουριά από αυτόν. Λέτε να το βρούμε αυτό στα Love Is Hell ep’s;

Κώστας Παπασπυρόπουλος