ΚΑΙ ΜΕΤΑ; ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ HITCH-HYKE 24/12/2003

Καινούρια δουλειά για έναν από τους πιο νέο-σουρεαλιστικούς ροκ καλλιτέχνες της χώρας μας. Ο Χρήστος Αλεξόπουλος για άλλη μια φορά καταφέρνει με ξεχωριστή μαεστρία να συνδυάζει τόσα πολλά πράγματα, προσδίδοντας στη μουσική του ένα έντονο θεατρικό ύφος.

Θεματολογία, στίχος, μουσική και ηχητικές ανάπαυλες κάλλιστα ταιριάζουν να ακροβατούν από το θεατρικό σανίδι στον ψηφιακό περίγυρο των cd-players.

Από την εποχή που το δισκάκι του ΚΥΚΛΟΣ μας τράβηξε την προσοχή, φάνηκε πως επρόκειτο για έναν μουσικό με ανοικτούς ορίζοντες. Στο ΚΑΙ ΜΕΤΑ; οι ορίζοντες ανοίγονται ακόμη περισσότερο, χωρίς να έχειςαπαραίτητα την αίσθηση πως …ο ουρανός θα πέσει να σε πλακώσει όπου να’ναι, όπωςο ίδιοςισχυρίζεται.

Τραγούδια ξεχωριστά μαζί με 4-5 κομμάτια που άνετα θα μπορούσαν να είναι η μουσική μαςσυντροφιά στα ραδιοφωνικά πρωϊνά, όταν μαζεμένοι με χιλιάδες συμπολίτες στην Μιχαλακοπούλου ή στη Φιλολάου, στην Κονίτσης ή στη Μοναστηρίου κολλάμε πριν πάμε στη δουλειά μας. Συνθέσεις που αποπνέουν μια αέρινη χροιά, είτε με τα βιολιά, είτε με το φαγκότο και τιςαιθέριες φωνές, είτεμε την βραχνή νοσταλγική φωνή του Αλεξόπουλου. Κομμάτια που έχουν στοιχεία από το post rock, απότο πιο ντελικάτο ύφος σαν αυτό από τους friends of dean martinez, σαν το ποπ και τη bossanova των Divine Comedy, ή σαν τον κλασικό ήχο των MORELENBAUM!.

O αφηγηματικός λόγος ανακατεύεται με λούπες καιάλλουςήχουςδημιουργώντας ένα πρωτότυπο υβρίδιο, που θα το έλεγα αστικό … rock. Ο ήχος παραμένει ευχάριστος, αν και εν μέρει γλυκόπικρος, ίσως η νοσταλγική διάθεση και ο κυνισμός το γεννούν αυτό.

Κυριάκος Σκορδάς