STRANGEST PARADE THE MAKERS SUB POP / Hitch-Hyke 27/8/2002

Θορυβοποιά στοιχεία σε επικές φόρμες. Πρόκειται για τον 7ο δίσκο των THE MAKERS με τίτλο ισχυροποίησης της αυτοπεποίθησής τους STRANGEST PARADE.

Χλευαστές, είρωνες, όπως η ρότα των αμετανόητων ροκενρολάδων επιτάσσει. Μέσα από παρεϊστικη και εν μέρει οικογενειακή διάθεση αφήνουν τη μουσική και τις μουσικές τους ιδέες. Το οικογενειακό στοιχείο πιθανόν να το δημιουργούν και τα αδέλφια Donny και Michael που ουσιαστικά δημιούργησαν το group πριν από 11 χρόνια στην Ουάσινγτον.

Τα 40 λεπτά του δίσκου διανθίζονται και από αρκετά μουσικά διαλείμματα μονόλεπτα περίπου, που δεν προλαβαίνουν να εξελιχθούν σε κομμάτια, αλλά συνδέουν ένα πάζλ μελαγχολικών τμημάτων.

Στα πιο καθαρόαιμα κομμάτια η κιθάρα κυριαρχεί σε ένα glamourιστό ροκ, που οι συνθέσεις φέρνουν λίγο σε Bowie, ή ακόμη και σε Queen, αλλά επειδή οι γκαραζιές πάνε σύννεφο σε παραπέμπουν σε άλλα κεφάλαια. Θα μπορούσες να ανατρέξεις σε ανεξάρτητο ήχο προηγούμενων δεκαετιών, αλλά αυτό έγινε ξανά μόδα. Ίσως η αυτοπεποίθηση των Makers να αποτελεί την ειδοποιό διαφορά.

Όλα τα κομμάτια είναι καλοδουλεμένα και πιο πολύ μου άρεσαν τα hard to be human, calling Elvis, John and Jesus, Laughter then violence, concert of colours, το ρυθμικό suicide blues και το ήσυχο αλλά και live ηχογραφημένο www of girls, καθώς και το πιο βρώμικο addicted to dying με μια χαμηλόφωνη μπάσα διφωνία. Ενδιαφέρουσα επίσης η σχεδόν ενωτική μίξη μεταξύ των τραγουδιών.

Από τις πολύ καλές επιλογές για ροκ απογεύματα. Ειδικά αν επανέρχεσαι από τις διακοπές, το οξύ σκίσιμο της κιθάρας θα σου αποφέρει κάποια από τις αγαπημένες σου αύρες.

Κυριάκος Σκορδάς