WHITE NOISE ALPINESTARS RIVERMAN RECORDS/VIRGIN 21/9/2002

To ντουέτο από το Manchester ξανασυγκινεί. Η φιλία των Richard Woolgar και Gly Thomas συνεχώς προωθεί μουσικές ιδέες μέσα από το συγκρότημα των ALPINESTARS. Το συγκρότημα που κέντρισε την προσοχή μας, ακόμη και με σινγκλάκια που προηγήθηκαν του προπέρσινου ντεμπούτου δίσκου με τίτλο B.A.S.I.C.

Μπορεί να πήραν το όνομά τους από το mountain byke τους, αλλά σίγουρα έμπνευση πήραν από πολλά από όσα έχουν στην πόλη του Manchester, αλλά και από τα κορυφαία μεγαθήρια της ηλεκτρονικής εκλεπτυσμένης μουσικής. Σίγουρα ο ήχος τους θα αρέσει σε όσους αγαπούν τους New Order ή τους Depeche Mode. Από εκεί και πέρα και οι Primal Scream, o FatBoy Slim, oι Bentley Rhythm Ace, αλλά και οι Air, Daft punk είναι σκόρπια παρόντες. Το ίδιο όμως και το dark new wave των 80ς.

Δεκατρία τραγούδια, 2 (snow patrol 1,2) μάλιστα κινούνται στο ίδιο πάνω κάτω θέμα και 56 συνολικά λεπτά. Λέω 13 γιατί μάλλον έχω την bonus tracks έκδοση, με 2 επιπλέον κομμάτια. Το highlight του δίσκου είναι βέβαια η παρουσία του Brian Molko των Placebo, όπου ερμηνεύει σπουδαία το Carbon Kid, και αποτελεί και το πιο δυναμικό κομμάτι όλου του άλμπουμ.

Πέραν των χιτ όμως αξίζει να σταθείς στη διάθεση που αποπνέουν οι Alpinestars. Mια διάθεση σίγουρα αισιόδοξη, χαρούμενη, φωτεινή, σαν τα πρωϊνά του Σαββάτου, αλλά και μετρημένα μελαγχολική σαν τις στιγμές που αποφασίζεις να ανασυντάξεις το πρόγραμμα σου ή να τακτοποιήσεις το δωμάτιο σου.

Πολύ καλές μελωδίες, γεμάτες συνθέσεις με πολλά όργανα. Ρυθμός χαμηλών τόνων, πολύ καλά φωνητικά. Το εντυπωσιακό με τους Alpinestars είναι ότι, χωρίς να ακούς κάτι νέο και διαφορετικό, καταφέρνουν να σε συγκινήσουν. Πιθανόν οι δοκιμασμένες ιδέες έχουν τόσο καλά ιλουστραριστεί που μας θαμπώνουν συναισθηματικά, και ακουστικά βέβαια, με την φαινομενική ή όχι φρεσκάδα τους.

Τον δίσκο τον χάρηκα πολλά καλοκαιρινά πρωϊνά. Τώρα με την επιστροφή στην πόλη, βλέπω ότι και τα φθινοπωρινά πρωϊνά του είναι εξισου ταιριαστά.

Κυριάκος Σκορδάς