TURN ON THE BRIGHT LIGHTS INTERPOL Matador Records 30/10/2002

Υπάρχουν αρκετοί δεσμοί ανάμεσα στα μέσα προώθησης που χρησιμοποιεί η μουσική βιομηχανία για τα προϊόντα της και στον τρόπο με τον οποίο κάποιου είδους αποθηκευμένης μουσικής φτάνει στα χέρια μας και στα αυτιά μας. Δεν μπορώ όμως να θυμηθώ τι είναι αυτό που με οδήγησε στην αγορά του "Turn on the bright lights" - πέρα από το γεγονός ότι το βρήκα σε πολύ χαμηλή τιμή. Iσως να έχει να κάνει με το όνομα του group. Στην εποχή που ζούμε (εμείς, μέλη μια πολιτισμένης κοινωνίας) πρέπει να παίρνουμε τα μέτρα μας. Για παράδειγμα αν κάποιο αόρατο μπατσοειδές μάτι με παρακολουθεί θα ξέρει τώρα ότι εγώ...interpol...κάτι παίζει...καλό άτομο. Αν το μάτι πάει set με αόρατο αυτί...δε με βλέπω καλά.

Interpol λοιπόν. Τι ξέρουμε για αυτούς; Πηγές στο διαδίκτυο πληροφορούν ως εξής: πριν 3-4 χρόνια τετράς μουσικών εν NYC αποφασίζει να είναι interpol. Για δύο χρονάκια τραβιούνται σε προβάδικα , αλλάζουν drummer και το 2000 τους βρίσκει support σε Mogwai, Delgados, Trail of dead κ.α. Μύρισε Σκωτία? Εν εύθετω χρόνω το πρώτο τους EP στην Chemical Underground (δεν θυμάμαι τίτλο) και μια ψιλοtour εν UK το 2001. Μετά; Μετά, φέτος δηλαδή (για τα λεφτά;) στη Matador Records. Με τις δισκογραφικές εταιρείες δεν τα πάω καλά. Δηλαδή αν μια από τις δύο προαναφερθείσες εταιρείες είναι θυγατέρα της άλλης ή όχι, ή καμία σχέση όλα αυτά με την πραγματικότητα, δεν ξέρω. Όπως και να έχει (και γαμώ την ενημέρωση) είχαμε κυκλοφορία του debut album τον Αύγουστο που μας πέρασε.

Τι τσισίτη (που θα έλεγε και ο πατήρ) μουσική παίζουν λοιπόν οι εν λόγω κύριοι; Φανταστείτε τους Smiths με τραγουδιστή τον Ian Curtis. Κάτι τέτοιο. Ναι, αυτό είναι. Καταλάβατε έτσι; Καλά τέτοιες παπαριές γεμάτο το Internet. Του στυλ: "...το rhythm section των Bananarama συναντά το δαιμονικό λυρισμό του Meatloaf μέσα στο studio 54". Καλά είναι, δε λέω, πολύ γέλιο. Εν πάσει περιπτώσει, την punk μελαγχολία που πιτσίλισε τα πάντα στις αρχές της δεκαετία του ´80 την αγαπήσαμε αναδρομικά κι εμείς που τότε ήμασταν κουτάβια. Πώς μου ήρθε αυτό; Πολύ hype τελευταία με την post-punk αναβίωση. Strokes, BRMC κτλ. Ποιος δημιουργεί το hype; Κοινό, κριτικοί, εταιρείες; Μιλάμε όντως για αναβίωση; Εγώ ρε μάγκες νομίζω ότι ο ήχος αυτός, της νεανικής κιθαρίστικης καύλας, δεν έπαψε να υπάρχει για 20 χρόνια και ξαφνικά κάποιοι τον θυμήθηκαν. Οι εταιρείες κάνουν παιχνίδι κι εμείς τρώμε χόρτο. Τι να λέμε τώρα;

Α, να πούμε για το "Turn on the bright lights". Φήμες θέλουν το δίσκο να τιτλοφορήθηκε έτσι από ατάκα μέλους του group αμέσως μετά το τέλος των ηχογραφήσεων- media είμαστε, ότι θέλουμε λέμε. Το δάσος της σκοτεινιάς δηλαδή; Ισως υπερβάλλω λιγάκι. Ατμόσφαιρα ανάλογη των προβάδικων της Θεσ/νίκης μεταξύ Φράγκων και Πολυτεχνείου (ή μήπως Τσιμισκή;). Ιδανικό ξεκίνημα το "Untitled". Οντως το πρώτο κομμάτι δεν χρειάζεται τίτλο. Λες "το πρώτο κομμάτι και καθαρίζεις". Θλίψη. Πολύ. Αλλά και τσαμπουκάς. Μελωδικός, ωραίος. Μια νευρικότητα και ένα άγχος. Μια ανησυχία, δύο φόβοι, τρεις λαχτάρες και άλλα διάφορα. Ξεχωρίζουν (δηλαδή εγώ γούσταρα) τα "Say hello to the Angels" και "Stella was a diver and she was always down". Την προσοχή μου τράβηξαν, το γκάζι στις κιθάρες, το μπάσο που παίζει δεν κοροϊδεύει και το βαρύτονο Paul (Paul Bank, φίλος μου, τι λέει Paul; Καλά;).

Ουφ, αυτά, επίλογο δεν έχουμε, μας τελείωσε (κοινότυπο;)

Α, ναι...από την χιονισμένη Βενεζουέλα για το Atraktos και την ψυχή της μάνας μου...

Ανδρέας Αλεξανδρίδης

Εξωτερικός Συνεργάτης