ITALIAN PLATINUM SILKWORM 12XU Records / Hitch Hyke Records 14/11/2002

Ο Steve Albini από εδώ, o Steve Albini από εκεί. Τι θα γίνει φέτος με αυτόν τον άνθρωπο; Παντού είναι χωμένος! Μέχρι και στους νέους GYBE (που θα σας παρουσιάσουμε τις επόμενες μέρες). Ως και στους βέλγους Dead Man Ray (επίσης). Τουλάχιστον, εδώ, στους Silkworm κατέχει τη θέση του μόνιμου συνοδοιπόρου με το συγκρότημα. Σχεδόν δέκα χρόνια είναι πια μαζί. Και τους έχει βοηθήσει πάρα πολύ όλον αυτόν τον καιρό.

Παρόλα αυτά, φέτος, στο όγδοο άλμπουμ των αμερικανών, κάτι φαίνεται να μην λειτούργησε πολύ καλά. Είναι αλήθεια ότι περίμενα περισσότερα πράγματα από το Italian Platinum. Μου φάνηκε λίγο. Κι αυτό γιατί, ενώ υπάρχουν συμπαθητικά τραγούδια, κάτι τους λείπει. Κάτι που θα τα απογειώσει. Iσως, να φταίει η σχετικά μικρή διάρκεια των περισσότερων από αυτά, κάτι που κάνουν οι Silkworm για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο βαθμό, δηλαδή να ηχογραφήσουν μικρά σε διάρκεια κομμάτια. Και ενώ σε δύο τρεις στιγμές δείχνουν τις πραγματικές τους δυνατότητες (όπως στα καταπληκτικά The Brain και White Lightning), σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα δεν πετυχαίνουν να έχουν αυτή τη φρεσκάδα που χαρακτηρίζει τις δυο αυτές στιγμές.

Oπως και να έχει όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με έναν άσχημο δίσκο. Τα δεκατρία του κομμάτια χαρακτηρίζονται από έναν ωραίο, βαρύ κιθαριστικό ήχο, έναν ήχο που πολλές φορές τον τελευταίο καιρό έχουμε ξεχάσει να ακούμε συστηματικά. Εναλλακτικό ροκ με όλη τη σημασία της φράσης. Αλλοτε με τις πιο αργές και χαλαρές και άλλοτε με τις πιο γρήγορες και σκληρές στιγμές του. Είχαν και κάποιες κατάλληλες ιδέες τα παιδιά. Όπως το να βάλουν στα πίσω φωνητικά την Kelly Hogan, η οποία δίνει μια πιο γλυκιά διάθεση στα τραγούδια. Και όταν την άφησαν να τραγουδήσει μόνη της το Young, κατάφεραν να βγάλουν μια από τις καλύτερες μπαλάντες που έχουν ηχογραφήσει ποτέ!

Οι Silkworm, αν και σχετικά άγνωστοι σε πολλούς, έχουν κοντά στα 15 χρόνια ως συγκρότημα και περίπου 10 χρόνια στη δισκογραφία. Το ότι τους χαρακτηρίζει η ωριμότητα και η γνώση του τι θέλουν να κάνουν είναι αδιαμφισβήτητο. Iσως, απλά, το Italian Platinum, το πρώτο τους άλμπουμ για τη νεοσύστατη και ελπιδοφόρα 12XU, να αποτελεί ένα διάλειμμα γι αυτούς. Περιμένουμε, λοιπόν, πολύ καλύτερα πράγματα στη συνέχεια.

Κώστας Παπασπυρόπουλος