DREAMLAND ROBERT PLANT MERCURY / UNIVERSAL 31/10/2002

Σαν να μας διηγείται μια όμορφη ιστορία. Ειλικρινά έχει μια νοσταλγική διάθεση μουσικής αφήγησης αυτός ο δίσκος του Robert Plant. Είναι κοινότοπο να πούμε το οτιδήποτε για το προφίλ και τη φυσιογνωμία του τρομερού αυτού μουσικού. Απλά τονίζουμε ότι δεν φανταζόμασταν ότι και στο 2002 θα μας έδινε τέτοιας υψηλής ποιότητας δουλειά.

Είναι γεγονός ότι είχαμε πολλά χρόνια (νομίζω 8-9) να ακούσουμε νέο άλμπουμ από τον ROBERT PLANT. Για τους κουτσομπόληδες να σας πω ότι τρέφω μια αδιάφορη στάση για την παλιά ροκ μουσική, και αυτό οφείλεται στο ότι από μικρό παιδί με έπρηζαν οι ειδήμονες λέγοντάς μου ότι "σήμερα δεν βγαίνει πια ροκ μουσική, μόνο τότε υπήρχαν οι..." ταδε και τάδε. Παρόλη αυτή την αρνητική προπαγάνδα, μερικά groups ανέβηκαν στο προσωπικό μου πάνθεον της δισκοθήκης, και οι Led Zeppelin, ήταν στην κορφή. Τολμώ να πω ότι είναι από τα ελάχιστα σχήματα της παλιάς σκηνής, που και πρόσφατα αγόρασα άλμπουμ τους.

Η αναφορά στους Zeppelin γίνεται γιατί ακούγοντας το Dreamland έχεις μια εντύπωση ότι ακούς ήχο του μεγαθηρίου. Ο δίσκος είναι τρομερός, και είναι επόμενο όταν μιλάμε για έναν μουσικό τέτοιου βεληνεκούς, όπως ο ROBERT PLANT. Οι μουσικοί που τον συνοδεύουν μοιάζει να βρίσκονται μαζί του χρόνια, ώστε να υπάρχει η λογική μιας μπάντας.

Δυνατά ροκ κομμάτια, μερικά με blues διάθεση, λεπτές μελωδίες, γεμάτες ενορχηστρώσεις και ηλεκτρικός ήχος. Φρεσκότατη διάθεση ακόμα και στις διασκευές που υπάρχουν εδώ. Ναι υπάρχουν τρομερές διασκευές με τη σφραγίδα του ROBERT PLANT.τόσο στο One More Cup of Coffee του Dylan, στο λυρικότατο Song to the Siren του Tim. Buckley, όσο και στο σπαρακτικότατο Darkness, Darkness. Μυστήριο και ομίχλη ξεδιπλώνεται στο Win my train fare home (If I ever get lucky) και χαοτικά εξελίσσεται η πορεία στο εκρηκτικό hey Joe. Το κόκκινο φουστάνι red dress είναι ένα κλασικό rhythm n blues με το ψυχεδελικό παίξιμο της κιθάρας.

Με τους μεγάλους καλλιτέχνες, τόσο σε ηλικία όσο και σε αξία, συχνά συμβαίνει να δίνουν έμφαση στο να φανούν ώριμοι, να μαγειρέψουν κανένα μοντέρνο στοιχείο, π..χ ηλεκτρονικά βοηθήματα, να φωνάξουν κανένα συνομήλικο να ερμηνεύσει κάτι, και γενικά να αποδείξουν ότι ξέρετε παιδιά είμαι ο διάσημος τάδε και μπορώ να παίζω ακόμη. Ε, λοιπόν εδώ ο ROBERT PLANT έχει μια τόσο φρέσκια διάθεση, καταθέτει ένα υπερσύγχρονο άλμπουμ, που θα ενθουσίαζε και τους πιο σθεναρούς underground κύκλους (γύρω από Will Oldham λόγου χάρη ή τους Czars). Η λέξη διαχρονικός δεν σημαίνει μόνο αυτός που μπορεί και αντέχει, αλλά κυρίως αυτός που μπορεί ακόμη να συγκινεί.

Αν και είμαι λίγο κομπλεξικός ή έστω με κάποιες μουσικές εμμονές, δεν περίμενα να ενθουσιαστώ με το "dreamland", αλλά τελικά ο δίσκος είναι γεμάτος (και το άλλο, με την αλλαγή της πρώτης συλλαβής σε γα-).

Κυριάκος Σκορδάς