FENNESZ, COTI 17/03/2004 ΜΥΛΟΣ, Ξυλουργείο 18/3/2004

Για να πω την αλήθεια δεν περίμενα να γεμίσει ο χώρος του Ξυλουργείου! Να όμως που ο κόσμος που παρακολουθεί τα κάπως πιο περίεργα πράγματα αυτή τη φορά συσπειρώθηκε και έτσι η εικόνα που παρουσίασε ο συναυλιακός χώρος ήταν πολύ ζεστή! Ένα μπράβο επίσης στους διοργανωτές για την ιδέα τους να έχουν καρέκλες στις άκρες της αίθουσας καθώς και δύο μεγάλα τραπέζια μπροστά από τη σκηνή! Ό,τι πρέπει για αυτού του είδους τις συναυλίες!

Τη βραδιά άνοιξε ο Coti με ένα ambient set που μας έβαλε για τα καλά στο κλίμα της βραδιάς! Η γραμμική ανάπτυξη των συνθέσεων του μπορούσε είτε να σου φανεί τελείως αδιάφορη είτε να σε ρουφήξει μέσα σαν δίνη. Με εμένα τουλάχιστον συνέβη το δεύτερο, όπως και με αρκετούς από το κοινό αν κρίνω από την σχεδόν απόλυτη ησυχία που επικρατούσε. Ξεκίνησε με τα “ωχ δεν πιάνει καλά το ραδιόφωνο μου” υπόκωφα beats και τελείωσε με γλυκές μελωδίες στο πιάνο. όλα βέβαια παιγμένα από το θαυματουργό laptop! Απέδειξε ότι είναι ένας από τους πιο σημαντικούς “ανήσυχους” δημιουργούς που ηχογραφούν στη χώρα μας…

Μετά από ένα δεκαπεντάλεπτο break στη σκηνή ανέβηκε ο Αυστριακός Fennesz που μας “ταξίδεψε” για τα καλά! Με τα κύματα της θάλασσας να μας καθηλώνουν στην οθόνη πίσω του παρουσίασε ένα σαραντάλεπτο (!),έντονα συναισθηματικό, άλλοτε σκοτεινό και άλλοτε φωτεινό. Οι πειραματικοί ήχοι του, επίσης βγαλμένοι από ένα laptop(και μία ηλεκτρική κιθάρα…παρεμπιπτόντως το σημείο που είχε μόνο αυτή στα χέρια του ήταν μαγικό!) ,πλημμύρισαν το χώρο με τη δύναμη τους και έκαναν όλους μας να απορούμε όταν μετά το πέρας του σαρανταπεντάλεπτου σταμάτησε να παίζει, έβαλε το μπουφάν του και έφυγε από τη σκηνή! Ύστερα από σχετική παρακίνηση του κοινού ξανανέβηκε για δέκα περίπου λεπτά…and that’s all folks!Σε άλλη περίπτωση ίσως τώρα να γκρίνιαζα για το ότι “μας πήραν τζάμπα τα λεφτά” και τα συναφή αλλά τώρα δε θα το κάνω! Και δε θα το κάνω, γιατί πέρασα μια υπέροχη βραδιά, ένιωσα αρκετές στιγμές μουδιασμένος από αυτά που άκουγα, συγκινήθηκα και “χάθηκα”! Θέλουμε να βλέπουμε πιο συχνά τέτοια πράγματα!

Βασίλης Σίντος