WE DON’T KNOW WHY BUT WE DO IT NITRADA 2nd.rec 14/4/2004

Πίσω από τους nitrada κρύβεται ένας ηλεκτρονικός εγκέφαλος που ακούει στο όνομα Cristophe Stoll γερμανικής καταγωγής. Έπειτα από τη θητεία του ως drummer στους motorambo κυκλοφορεί το ντεμπούτο του ep 0+ ως nitrada με σαφή ηλεκτρονικό προσανατολισμό στην 2^nd records που είχε αποσπάσει καλές κριτικές. Δύο χρόνια αργότερα επιστρέφει πάλι σκοράροντας ακόμα ένα καλό album με τον όμορφο τίτλο we don’t know why but we do it στην ίδια εταιρεία που είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο γνωστή μετά την κυκλοφορία του τελευταίου δίσκου των ιταλών post rockers giardini di miro ‘punk not diet’.

Η πρώτη μου επαφή με το δίσκο ήταν παρασκευή 6.00 ξημερώματα μετά από μια όχι και τόσο καλή μέρα, με τη διάθεση μου αρκετά πεσμένη και ήδη από την πρώτη ακρόαση αρχίζω να γίνομαι ένα με τη μελαγχολική μουσική των Nitrada. Σε αυτό συνέβαλε σε ένα βαθμό το πανέμορφο και προσεγμένο artwork του δίσκου που έχει ως θέμα την αντίθεση που δημιουργείται από το άσπρο του χιονιού και το μαύρο της νύχτας. Στο εξώφυλλο του δίσκου υπάρχει φωτογραφία από φωτισμένο χιονοδρομικό κέντρο, στο booklet χιονισμένα τοπία και αντικείμενα πάντα υπό το μαύρο φόντο της νύχτας που σου αφήνει την αίσθηση ότι ο χειμώνας ακόμα δεν έχει περάσει, τουλάχιστον μέσα μου.

Μουσικά τώρα οι Nitrada δεν έχουν να μας επιδείξουν κάτι πρωτοποριακό. Παίζουν σύγχρονη electronica στο πνεύμα της εποχής όπως την ξέρουμε απ’ τα συγκροτήματα της morr music και της city centre offices (τη λεγόμενη glitchy electronica, όχι που δε θα έβρισκαν και ορολογία). Παρόλο όμως που ο δίσκος δεν καινοτομεί το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό. Πολύ όμορφες μελωδίες από synths, κιθάρες, strings, συνοδευόμενες από πειραματικά drums και noisy breakbeats. Σε κάποια κομμάτια κυριαρχεί η pop αίσθηση όπως στο fading away όπου η φωνή της Kaye Brewster (μια από τους καλεσμένους) σε συνδυασμό με τους παιχνιδιάρικους ρυθμούς θα σας φέρει σίγουρα στο μυαλό Lali puna. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις όπως στο old love:new idea (κατά τη γνώμη μου το κορυφαίο) όπου ο ήχος των Νitrada γίνεται πιο επιθετικός. Έτσι μετά από μια ήρεμη εισαγωγή στο κομμάτι, κατεστραμμένα drums εισβάλουν και ηχούν σαν συνεχόμενοι πυροβολισμοί. Οι κιθάρες είναι παιγμένες απ’τους Jukka Reverberi και Corrado Νuccini των Giardini di miro. Στα φωνητικά βοηθάει επίσης η Nina Sophie Schwabe και ο Francesco Cantone (tellaro).

Σε γενικές γραμμές δεν θα ακούσετε κάτι καινούργιο αλλά σίγουρα αξίζει τον κόπο. Και μια συμβουλή. Προσπαθείστε να συνδυάσετε τη μουσική των Nitrada με το artwork!

Βασίλης Λιόλιος