ΕΪ...ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ; ΝΙΚΟΣ ΖΙΩΓΑΛΑΣ LYRA 3/1/2003

Ο Νίκος Ζιώγαλας είναι από τους καλλιτέχνες εκείνους οι οποίοι δεν έδειχναν να δεσμεύονται από έναν συγκεκριμένο ήχο. Με μεγάλη ευκολία μπορούσε να κινηθεί από τον παραδοσιακό ήχο στον ηλεκτρικό και από τον ηλεκτρικό στο λαϊκό. Οι επιλογές του αυτές ήταν κομμάτι της καλλιτεχνικής του ταυτότητας. Επιλογές οι οποίες μάλιστα του προσέφεραν αναγνώριση καθώς μας έδωσαν μερικές από τις πιο εμπνευσμένες στιγμές του ελληνικού τραγουδιού τα τελευταία χρόνια. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα το όνομα του Νίκου Ζιώγαλα να πάρει θέση ανάμεσα σε αυτά τα οποία ανανέωσαν τον ήχο του ελληνικού τραγουδιού, που πάντρεψαν τον ηλεκτρικό ήχο με το λαϊκό τραγούδι. Στο "Εϊ...τι κάνεις εκεί;" περνά στην καθαρή φόρμα του λαϊκού τραγουδιού γεγονός που δεν εκπλήσσει καθώς στο παρελθόν φανερά μας "εξομολογήθηκε" την αγάπη του στο είδος... Στο άκουσμα πως το νέο CD του Ζιώγαλα θα βασίζεται σε καθαρά λαϊκό ήχο με είχε προκαταβάλει θετικά. Ακούγοντας όμως το CD, η όλη ατμόσφαιρα μου θύμισε την Αθηναϊκή κομπανία του `80 και στις καλύτερες στιγμές τον ήχο του Μάλαμα στον "Κύκλο". Κάποια τραγούδια κάτι μου θύμιζαν... όπως το ομότιτλο "Εϊ...τι κάνεις εκεί;" που παραπέμπει στο "τσιγάρο ατέλειωτο" του Μάλαμα ενώ η "Ζυγαριά" θυμίζει το τραγούδι "στο τραπέζι που τα πίνω λείπει το ποτήρι σου" που τραγούδησε ο Καζαντζίδης. Οι συνθέσεις μοιάζουν αδύνατες ενώ η ερμηνεία του Ζιώγαλα δεν κατορθώνει να κορυφώσει το αίσθημα που απαιτούν οι ανάγκες των τραγουδιών. Τα στιχάκια όμως με την σειρά τους διατηρούν μια φρεσκάδα και μια ζωντάνια που κερδίζουν το χαμόγελο χωρίς όμως να είναι ικανά να περισώσουν το αποτέλεσμα. Είμαι σίγουρος πως στο επόμενο βήμα του ο συμπαθής καλλιτέχνης θα ανανεώσει το ενδιαφέρον μας μιας και τα στραβοπατήματα δικαιολογούνται μέσα σε μια πορεία η οποία έχει διακριθεί για το ήθος και την καλλιτεχνική προσφορά.

Πέτρος Μαϊστράλης