GOOD NEWS FOR PEOPLE WHO LOVE BAD NEWS MODEST MOUSE Sony 3/5/2004

Δεν γνωρίζω πώς ακριβώς ερμηνεύεται το όνομα Modest Mouse, που έχει δώσει στην μπάντα του ο Isaac Brock, δηλαδή αν σημαίνει «Σεμνή Γκόμενα», ή «Σεμνό Ποντίκι». Γνωρίζω, όμως, ότι όσο παράξενο και περίεργο είναι είτε το ένα είτε το άλλο, άλλο τόσο ασυνήθιστη, περίεργη, εξερευνητική και πειραματική είναι η μουσική του γκρουπ αυτού από την πολιτεία της Ουάσιγκτον. Και το νέο τους άλμπουμ, Good News For People Who Love Bad News, το επιβεβαιώνει ξανά αυτό μια χαρά…

Οι Modest Mouse είναι από εκείνα τα γκρουπ που ο ηγέτης τους (εν προκειμένω ο Isaac Brock) θα είναι πάντα στην πρώτη γραμμή. Αυτός και κανείς άλλος! Είτε παίζει κιθάρα ο Eric Judy (που παίζει), είτε ο Μάκης από τους Scab Level, είναι το ίδιο πράγμα. Οι λοιποί συντελεστές θα μένουν στην αφάνεια. Όπως συμβαίνει στους Spiritualized, στους Bright Eyes, στους Dakota Suite! Ο Isaac Brock λοιπόν, για μια ακόμα φορά, αφήνει έντονα αποτυπωμένο το προσωπικό του στίγμα στις 16 συνθέσεις του νέου δίσκου των Modest Mouse. Συνθέσεις, που είναι δύσκολο να τις κατατάξει κανείς κάπου συγκεκριμένα. Το μόνο σίγουρο είναι πως πρόκειται για pop με την ευρεία έννοια.

Όσοι από εσάς ακούσατε τον προπέρσινο δίσκο Sharpen Your Teeth του Isaac Brock υπό το όνομα Ugly Casanova μην παρασυρθείτε για να βγάλετε συμπέρασμα. Εδώ ο Brock είναι διαφορετικός. Πιο εξωστρεφής, πιο αισιόδοξος (όσο και αν αυτό φαντάζει παράξενο με τίτλους όπως “Dig Your Grave” και “Bury Me With It”), πιο ρυθμικός. Πάντα όμως με αντισυμβατικές φόρμες σύνθεσης και ενορχήστρωσης, με ήχους που ξεπηδούν από εδώ και από εκεί και με ευφυή εναλλαγή ήχων και μουσικών ιδιωμάτων. Από τα… μειλίχια και ξεχωριστά The World At Large και Blame It On The Tetons, στα… άγρια, αλλά επίσης θαυμάσια Dance Hall και Black Cadillacs. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξεχωρίσω πια πλευρά του Brock προτιμώ. Μάλλον, όσο κοινότοπο και αν ακούγεται, και τις δύο.

Όσοι δεχτείτε να αφεθείτε στην ευφυΐα των Modest Mouse θα συγκινηθείτε από την ομορφιά του αλά Mercury Rev, Ocean Breathes Salty, του αλά Tom Waits, The Devil’s Workday, του Bukowski και του The Good Times Are Killing Me, στο οποίο συμμετέχουν και οι Flaming Lips. Όσοι δεν δεχτείτε, θα χάσετε έναν από τους δέκα καλύτερους δίσκους του 2004…

Κώστας Παπασπυρόπουλος