THE LOST HORIZON SAVOY GRAND GLITTERHOUSE/HITCH-HYKE 10/5/2004

Συνηθίζοντας τη συνήθεια τους οι SAVOY GRAND κυκλοφορούν άλλο ένα μίνι άλμπουμ. Μικρό αλλά αριστουργηματικό. Για 25 μόλις λεπτά η παρέα από το Νότινχαμ σου ανοίγει το παραβάν για να ατενίσεις τον χαμένο ορίζοντα, The Lost Horizon .

Η αυτοπεποίθηση της μελαγχολίας, η αριστοκρατική υφή του πεσιμισμού. Τέσσερα είναι τα τραγούδια που αποτελούν τα τέσσερα σημεία του χαμένου μας ορίζοντα. Αργόσυρτα, σαν τις σκέψεις που στριμωγμένες ξεφεύγουν στα κλεφτά από τα καθώς πρέπει της καθημερινής χαζοχαρούμενης κι δήθεν συμπεριφοράς. Στοχαστικά σαν απολογισμό των χρήσιμων από τα απομεινάρια των σκέψεων μας για τα εκατομμύρια των άχρηστων παραστάσεων μας.

Δώσε μου ένα λόγο για αναχωρήσω (reason to leave), από τα πλάνα διλήμματα της καθημερινότητας (between two rivers), για μια ζωή στο περιθώριο από τη ροή της έντονης κίνσης (life by the roadside) και την περισυλλογή στον ολόχρυσο “νοικιασμένο” από άλλους ίσως κόσμο μας (from the gold hotel). Αυτό το τετράπτυχο αποτελούν πιθανόν την κορμοστασιά της έμπνευσης τωνSAVOY GRAND. Αν παλιά οι Godfathers λέγανε birth, school…οι SAVOY GRAND λένε φύγε, διάλεξε, αποτραβήξου σκέψου απομονωμένος.

Το ότι όλα αυτά τα ερμηνεύουν χαμηλόφωνα και με φωνές σχεδόν ψιθυριστές είναι ίσως το απόσταγμα της άγνωστης για μας προέλευσης απογοήτευσης. Πιθανόν η αξιοπρέπεια και η εγγλέζικη τους ευγένεια τούς υπαγορεύουν να προσφέρουν τόσο σπουδαίες μελαγχολικές μελωδίες, σαν μόλις να συνήλθαν από ένα ανελέητο σκληρό braintrorming, όπου για μέρες δεν μπορούσαν ούτε καν να εκφραστούν. Αρκετές φορές η μελαγχολία και τα σκοτεινά κλεισμένα συναισθήματα βγαίνουν χωρίς εμφανή οργή αλλά με καταλαγιασμένο νευρικό σύστημα. Κατεσταλμένη μουσική για καταπιεσμένα συναισθήματα για σκεπτόμενους ακροατές, από εμπνευσμένους μουσικούς. Η απόλυτη παρέα μετά την ακρόαση κάποιου δίσκου του Bill Callahan

Από τα τέσσερα τραγούδια μόλις ένα θα υπάρχει στο νέο τους δίσκο, που λογικά θα βγει μετά το καλοκαίρι.

Κυριάκος Σκορδάς