IT’S ALL AROUND YOU TORTOISE Thrill Jockey 11/5/2004

Ο ήχος των Tortoise είναι πια αναγνωρίσιμος σε όλους τους μουσικόφιλους που έχουν ακούσει έστω και ένα άλμπουμ τους. Ένας ήχος, που για πολλούς εισήγαγε τον όρο post rock όταν αυτοί κυκλοφόρησαν το παρθενικό τους άλμπουμ το 1994. Δέκα χρόνια μετά, εν έτη 2004, το post rock έχει αρχίσει να ξεθωριάζει, το ίδιο και η μουσική των Tortoise.

Το 2001 ήταν ίσως η τελευταία καλή χρονιά του συγκροτήματος από το Chicago. Το Standards ήταν ένα ακόμα εξαιρετικό άλμπουμ, το οποίο επιβεβαίωνε την ωριμότητα της dream team ομάδας μουσικών που το αποτελούν. Επιπλέον, οι συναυλίες τους αρκούσαν για να καταδείξουν αυτή την υπεροχή που τους ξεχώριζε από άλλα συγκροτήματα του είδους τους. Είχα μάλιστα την τύχη να το διαπιστώσω ιδίοις όμμασι σε μια απίστευτη εμφάνισή τους στην Βασιλεία της Ελβετίας.

Με το It’s All Around You, όμως, το φαινόμενο που λέγεται Tortoise έχει αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα. Καμία άλλη φορά δεν άκουσα άλμπουμ αυτών των μουσικών που να πέρασε από τα αυτιά μου τόσο αδιάφορα. Ματαίως έψαχνα να βρω εκείνο το σημείο που θα προσέδιδε κάτι καινούριο στη δισκογραφία τους, εκείνο το σημείο που θα με ξεσήκωνε ξανά, όπως τα παλιότερα άλμπουμ τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις στο τελευταίο κομμάτι, το Salt The Skies, βρίσκω στοιχεία των Tortoise που έχω εκτιμήσει από παλιά. Ας συμπεριλάβω και το Dot/Eyes, το οποίο έχει ψήγματα της έμπνευσης του McEntire και της παρέας του. Κρίμα, γιατί το υπέροχο, διπλής όψεως, εξώφυλλο προδιαθέτει για κάτι εντελώς διαφορετικό.

Tο It’s All Around You δεν είναι κακό άλμπουμ. Δεδομένης, όμως, της αξίας των πέντε μουσικών των Tortoise και του πρωτύτερου έντιμου βίου τους, είναι τόσο αδιάφορο, όσο μου είναι και το να ακούω μια από τις n συνέχειες του Budha Bar. Και αυτό είναι το πιο αποκαρδιωτικό…

Κώστας Παπασπυρόπουλος