BAMNAN AND SLIVERCORK MIDLAKE BELLA UNION/PENGUIN 16/7/2004

Όταν η σκέψη κατευθύνει τη μουσική. Όταν η τέχνη εκπέμπεται. Όταν ο δέκτης γοητεύεται. Όταν ελίτιστικα και εκλεπτυσμένα ανέρχονται οι ήχοι, σαν τον καπνό που υπακούει στις προσταγές και του πιο απαλού ανέμου. Όταν οι νότες ως καπνός συνενώνονται και η αύρα των συνθέσεων τις σπρώχνει προς το χωνευτήρι των αυτιών και της ψυχής των μουσικόφιλων.

Όταν οι λέξεις χάρμα, μαγεία, απίθανο βγαίνουν αυθόρμητα τότε υπάρχει η αγαλλίαση που ως ακροατής και ως ακροάτρια αέναα αναζητείς.

Οι Midlake έκαναν το απλό σπουδαίο, το μελαγχολικό ευχάριστο, το ποιητικό προς τέρψη, το μελωδικό ως περισπούδαστο. Το ότι είναι το 1^ο τους album μόνο έξαρση στην κρίση σου δημιουργεί. Το ότι σου θυμίζουν τους granddaddy, sparklehorse, ramses, belle and Sebastian δεν σε πειράζει γιατί και αυτούς τους λατρεύεις. Δεν είναι όμως το lo-fi που ντύνεται με λούσα, δεν είναι η ζαμανφουτίστικη μελαγχολία, δεν είναι απλά τα πολύ όμορφα τραγούδια. Στα σίγουρα υπάρχει κάτι έξτρα στους midlake που δεν μπορώ να το ανακαλύψω, που αν οι ίδιοι στο μαρτυρήσουν δεν θα μπορέσεις ποτέ να το αποστηθίσεις.

Είναι σαν το υπέροχο τοπίο που ανακάλυψες πίσω από βαρετά πράσινες φυλλωσιές, σαν τη θέα που χωρίς κάμερα προσπαθείς στη μνήμη να αποθανατίσεις και που είσαι ανίκανος την ομορφιά της να περιγράψεις.

Από το Texas χωρίς καουμπόυκα καπέλα, με όμορφες αναδιπλώσεις, με τίτλο album πραγματικό γλωσσοδέτη και μουσική ως νοσταλγικό πάπλωμα. Μουσική ευαίσθητη όχι μήπως σπάσει σε ανούσια πρελούδια, αλλά γιατί μοιάζει σαν να ισορροπεί πάνω στις νεανικές επιλογές που ποτέ δεν μπόρεσες να πραγματώσεις. Σαν να δημιουργούν έναν κόσμο μαγικό, αυτόν της 2^ης ευκαιρίας, του απόκληρου που γίνεται πρωταγωνιστής. Παρόλα αυτά δεν νιώθεις καμιά ψευδαίσθηση, είναι πέρα για πέρα αληθινή η μουσική τους, απλά ανυπέρβλητη σαν τη θυσία των ανθρώπων που πραγματικά σε αγαπούν.

Κυριάκος Σκορδάς