THE LOST RIOTS HOPE OF THE STATES 11/11/2004

Οι Hope of the States είναι ένα από τα συγκροτήματα που μέσα στη χρονιά που διανύουμε έβγαλαν το πρώτο τους album και είδαν το όνομά τους να γράφεται αρκετά συχνά στο Bρετανικό (κυρίως) τύπο. Σχηματίστηκαν το 2000 στην πόλη Chichester της Αγγλίας, ενώ πριν από μερικούς μήνες είχαν την τραγική ατυχία να χάσουν τον κιθαρίστα τους Jimmi Lawrence ,ο οποίος αυτοκτόνησε λίγες μόλις μέρες μετά την ολοκλήρωση των ηχογραφήσεων.

Για να πω την αλήθεια άλλα είχα στο νου μου για το “ The Lost Riots”. Kάτι για Coldplay είχε πάρει το μάτι μου σε κάποια άρθρα γι’αυτούς οπότε περίμενα ν’ακούσω κάτι ανάλογο. Να όμως που με το που ακούω το πρώτο κομμάτι μένω άναυδος! “The Black Amnesias”λέγεται και πρόκειται για έναν instrumental ύμνο, γεμάτο λυρικότητα, feeling και πάθος .Είναι σα να έχουν γράψει οι Godspeed ένα πεντάλεπτο track που σε κάνει να το ακούς και να το ξανακούς. Εκπληκτικό! Όταν ξεκινάς την ακρόαση ενός δίσκου με ένα από τα κορυφαία tracks της χρονιάς είναι λογικό οι προσδοκίες σου για τη συνέχεια να είναι μεγάλες. Ακολουθεί λοιπόν τo“Enemies/Friends” που αρχίζει να σου βάζει υποψίες ότι έχεις να κάνεις με κάτι πραγματικά εξαιρετικό. “Come on people, keep your friends close, your enemies won’t matter in the end” στο refrain,δυνατές κιθάρες,φοβερή κλιμάκωση.

H συνέχεια όμως δεν μπορώ να πω ότι είναι εξίσου συγκλονιστική.Στα “Black Dollar Bills” και “The Red The White The Black The Blue” οι Hope of the States μας δίνουν τα άλλα δύο highlights του δίσκου,αλλά από εκεί και πέρα τα πράγματα αλλάζουν…

Αν κρίνουμε από τo artwork, το site τους και τα φορτωμένα σε συναισθήματα και ήχο (βιολιά, πιάνα, έγχορδα) τραγούδια τους επιδιώκουν να κάνουν ένα statement,grand και μεγαλεπήβολo.Το ζήτημα όμως είναι ότι δε διαθέτουν τις συνθέσεις για να στηρίξουν αποτελεσματικά το όλο “εγχείρημα”. Καλοί και οι πολιτικοί στίχοι και το attitude αλλά πάνω απ’όλα μπαίνει η μουσική. Και μπορεί σαν μουσική πρόταση “oι Coldplay τζαμάρουν με τους Godspeed” να ακούγεται ενδιαφέρουσα και προκλητική αλλά στην πράξη τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και τουλάχιστον το μισό album αναλώνεται σε έναν ανούσιο μελοδραματισμό. Σαν γενική αίσθηση ίσως σε κάποιους θυμίσουν τους Cooper Temple Clause.Είναι αρκετά τα σημεία και στους δύο, όπου η έλλειψη μελωδίας δεν αναπληρώνεται από κάποιο άλλο στοιχείο με αποτέλεσμα αργόσυρτα και τελικά βαρετά τραγούδια.

Αν παρ’όλα αυτά είχε κυκλοφορήσει ένα ep με τα 5 καλύτερα tracks του album,ίσως θα μιλούσαμε για μία κυκλοφορία που θα προτείναμε με κλειστά μάτια. Το ίδιο πάντως δεν μπορούμε να πούμε για το album,που η ακρόαση του κουράζει σε πολλά σημεία. Ειλικρινείς προθέσεις, αληθινά συναισθήματα που όμως δε σημαίνουν πάντα και εγγυημένα καλή μουσική. Υπενθυμίζω πάντως ότι τα δύο πρώτα tracks κεντάνε…

Βασίλης Σίντος