Τώρα αυτό να το μετρήσω σαν δεύτερο άλμπουμ του Bill Liesegang (και διάδοχο του “No Strings Attached”) ή σαν πρώτο άλμπουμ τών Liesegang/White ? Θα προτιμήσω το δεύτερο μια και πλέον αναγράφεται και το όνομα του ιδιαίτερα αγαπητού μου Dougie White,του οποίου δεν πρόκειται να αφήσουμε cd να περάσει στο «ντούκου».. (Keep Singing Doug!)

Αυτό είναι λοιπόν το πλεονέκτημα του να συνεργάζονται δύο μουσικάρες, στην προκειμένη περίπτωση οι Bill Liesegang (Rod Stewart, Nina Hagen, κιθάρες) και D. White (ex Rainbow, Cornerstone, Malmsteen μεταξύ άλλων) και πραγματικά να φαίνεται πως υπάρχει χημεία μεταξύ τους. Σίγουρα περίμενα κάτι καλό απο τους δύο αυτούς εκλεκτούς κυρίους και αναμφίβολα δεν με απογοήτευσαν.

Το άλμπουμ έχει έντεκα συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στο κλασικό Hard Rock, στο πιο μοντέρνο και στις περισσότερο αισθαντικές στιγμές που bluesίζουν και fusionίζουν κατα στιγμές (από “Worlds Collide” σε “Old Father Time”..). To παίξιμο είναι για μένα όσο ακριβώς χρειάζεται γιατί μην ξεχνάμε πως πρόκειται για άλμπουμ κιθαρίστα.. (οπότε μην περιμένετε και τα πιο σύντομα solo) Ο Liesegang ξεδιπλώνει τις τεχνικές του αρετές στο cd, χωρίς να το παρακάνει και καταφέρνει δημιουργήσει ένα πολύ καλό άλμπουμ, που αν και δεν παίζει “Champions League”, είναι πρωτότυπο, σύγχρονο, groovάτο και ευχάριστο.

Όσον αφορά τον White, καλά δεν νομίζω να περίμενε κανείς πως ο κορυφαίος νέος Άγγλος frontman δεν θα τα κατάφερνε με σχετική άνεση και σ’αυτόν το δίσκο. Ξεχώρισα το πολύ όμορφο slow “Worlds Collide”, το οποίο προσφέρεται για νύχτες στο μπαλκόνι παρέα με το αγαπημένο σας single malt και θα ακολουθεί το “Sail On Stormy Waters” των Cornerstone.. P.S. : Δεν ξέρω αλλά στο κουπλέ του “New Addiction” η γραμμή του μπάσου και των φωνητικών νομίζω πως είναι κλεμμένη απο το τελευταίο αν θυμάμαι καλά κομμάτι του soundtrack του “The Insider”.

Κώστας Λιανίδης