LANGUAGE. SEX. VIOLENCE. OTHER? STEREOPHONICS 10/5/2005

Γλώσσα, σεξ, βία, άλλα. Δεν ξέρω σε ποια απ’ αυτές τις κατηγορίες βρέθηκαν «ακατάλληλοι» οι Stereophonics (αντλώντας έμπνευση για τον τίτλο του νέου τους CD από τις αντίστοιχες κατηγοριοποιήσεις, ταινιών συνήθως) πάντως οπωσδήποτε κάτι τους συνέβη και αποφάσισαν να φανούν πιο «σκληροί» στη καινούρια τους δουλειά. Ίσως μερίδιο ευθύνης γι’ αυτή την στροφή (ή και επιστροφή, αφού και παλιότερα ο ήχος τους ήταν περισσότερο ρυθμικός και λιγότερο μελωδικός) να έχει και ο καινούριος ντράμερ στην παρέα, Javier Weyler, που αντικατέστησε τον Stuart Cable.

Δυναμικοί και ρυθμικοί λοιπόν οι καινούριοι Stereophonics, με κιθάρες που συχνά κλασικο-φέρνουν και άλλες πάλι φορές θυμίζουν ένα μίγμα μεταξύ Nirvana και New Order – απίθανο, αλλά αληθινό. Η βραχνή φωνή του Kelly Jones έχει ίσως υπερφορτωθεί λιγάκι στην παραγωγή, αφού καλά μεν τα ψευτο-falsetto στο “Superman” αλλά σε πολλά τραγούδια (βλ. “Brother” για παράδειγμα) περισσότερο ακούς τα εφέ και λιγότερο τον ίδιο τον Jones – και να πεις ότι το χρειαζόταν, αφού ο άνθρωπος την έχει τη φωνή! Πειραματισμοί όμως είναι αυτοί. Άλλωστε, το πιο εύκολο θα ήταν να ακολουθήσουν κι οι Stereophonics την πεπατημένη και να σκαρώσουν κι άλλα radio-friendly τραγουδάκια όπως το “Maybe Tomorrow”, το οποίο είναι μεν πολύ καλό, αλλά στην επανάληψή του θα έδειχνε τάσεις συμβιβασμού.

Η νευρική διάθεση συνεχίζεται σε τραγούδια όπως το “Brother”, το “Pedalpusher” και το “Doorman”, αν και οι στίχοι του τελευταίου ίσως να έχουν ατυχήσει σε ορισμένα σημεία. Πόσο δηλαδή σοβαρά να πάρεις ένα “Suck my banana, suck it well” ως απόπειρα εκφοβισμού; Ο Kelly Jones πάντως φαίνεται να θέλει να δείξει την ειρωνική, θυμωμένη, κυνική πλευρά του. Σε όλο το άλμπουμ οι ρυθμοί πέφτουν ελάχιστα αλλά δεν λείπουν και οι ιστορίες αγάπης που ζούνε τελικά μόνο μέσα σε κάτι τραγούδια όπως το “Devil”, γιατί όταν βγαίνουν στην πραγματική ζωή το σκηνικό αλλάζει… Το “Dakota” είναι το κλασικό single, και προφανώς το πιο «εύπεπτο» του CD.

Δεν είναι άσχημη η προσπάθεια των Stereophonics. Το μόνο που αναρωτιέμαι είναι αν οι πολύ γρήγοροι ρυθμοί και τα γκάζια που πατάνε συνεχώς σε όλα τα νέα τους τραγούδια (και που δίνουν μια επικίνδυνη ομοιομορφία στο CD) δεν θα κουράσουν μετά από πολλές ακροάσεις – ειδικά όσους ακροατές τους συνήθισαν αλλιώς με τις τελευταίες δυο δουλειές τους. Η διαφορά σίγουρα είναι μεγάλη: αν στο τελευταίο τους CD η κύρια επιρροή ήταν ο Rod Stewart και οι μπαλάντες, αυτή τη φορά στη θέση τους έχουμε new wave, Cure και Kurt Cobain μεταξύ άλλων. Πάντως όπως λένε και οι ίδιοι στο “Rewind”, «η αλλαγή είναι εντάξει / ποιος ο λόγος να μένεις ίδιος;».

Φωτεινή Δράκου