Open Season British Sea Power Rough Trade 1/6/2005

Το πρώτο τους album με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ που το είχα τοποθετήσει μέσα στα καλύτερα του 2003 και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Koμμάτια σαν τα “Fear Of Drowning”, “Blackout” και “Remember Me” έχουν μείνει καρφωμένα από τότε στο μυαλό μου και με κάνουν να επιστρέφω αρκετά συχνά σε αυτά αλλά και σε ολόκληρο το “The Decline Of…”.

Mε το “ Open Season ” οι British Sea Power κάνουν φανερό ότι τα σχεδόν 2 χρόνια από τότε δεν πέρασαν ανεκμετάλλευτα. Οι συνθέσεις δείχνουν πιο δουλεμένες ,πιο “καθαρές”, όχι τόσο με την έννοια του γυαλισμένου ήχου αλλά με την έννοια ότι σχεδόν όλα τα tracks του δίσκου μπορούν να σταθούν το καθένα ξεχωριστά σα μουσικές καταθέσεις και γιατί όχι σα πιθανά singles.

Το “Open Season” είναι ένα album που δύσκολα δε θα αρέσει στους φίλους της κιθαριστικής pop-rock. Μακριά από τα θορυβώδη ξεσπάσματα του ντεμπούτου τους ,ακούγεται πολύ πιο ισορροπημένο ,μελωδικό χωρίς όμως να παράλληλα να παραμερίζει αυτή τη αύρα “μεγαλοπρέπειας” με την οποία τους μάθαμε κιόλας. Είναι από τις δουλειές που για μένα και υποθέτω για αρκετούς ακόμη είναι απαραίτητες .Ξέρετε ,μιλάω για αυτά τα album που τα βάζεις όταν δε θέλεις ούτε πειραγμένες συχνότητες ,ούτε δεκάλεπτες ατμόσφαιρες. Θέλεις απλά να ακούσεις ένα συγκρότημα να παίζει 9-10 καλά τραγούδια ,τα οποία μπορείς να τραγουδήσεις και να κουνήσεις το κεφάλι σου στο ρυθμό τους .

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι οι BSP έγιναν pop ή mainstream όπως άκουσα από πολλούς. Το ότι ένα συγκρότημα γίνεται σιγά σιγά ικανό να βγάζει έναν πιο συμπαγή και σίγουρο εαυτό μάλλον διαφορετικά θα πρέπει να ερμηνευτεί ,δε νομίζετε;

Αν έπρεπε να αναφερθώ σε ένα όνομα που μου θυμίζουν ,τότε αυτό θα είναι δίχως άλλο οι Echo and The Bunnymen στις λιγότερο στριφνές στιγμές τους . Και σίγουρα η φωνή και ο τρόπος εκφοράς των λέξεων από τον Yan δε σε βοηθάει να σκεφτείς κάτι διαφορετικο!

Κάθε φορά που ακούω το “Open Season” ξεχωρίζω και ένα διαφορετικό track. Στην κορυφή πάντως πρέπει να στέκεται το “Please Stand Up” με τα “How Will I Ever Find My Way Home” και “It Ended On An Oily Stage” να ακολουθούν επάξια. Σε λίγες μέρες ίσως έχω διαφορετική άποψη. Και αυτό είναι που με κάνει να πιστεύω ότι δε θα ξεμπερδέψω εύκολα με αυτό το album…

Βασίλης Σίντος