GROWING GREEN DROWSY FATCAT/Penguin 12/10/2005

Επειδή πολλές φορές η εγχώρια σκηνή έχει αντιμετωπισθεί με την περιφρονητική ρήση… «για έλληνες καλοί είναι», νομίζω ότι ο ραγιαδισμός μας βρίσκει ιδανική ευκαιρία να πει για τους Drowsy… «για Φιλανδοί καλοί είναι». Ή μάλλον για Φιλανδός καλός είναι μιας και ο Mauri Haikenen είναι ο κινητήριος μοχλός. Βέβαια μοχλός που κρατά μια σταθερότητα καθώς ελάχιστες εξάρσεις υπάρχουν στο growing green.

Mπορει να λείπουν οι εξάρσεις αλλά πλήθος είναι οι καλές ιδέες και οι εναλαγές των κομματιών. Βαριά μελαγχολικά βγαλμένα μέσα από εσώψυχα είναι τα κομμάτια. Συνθέσεις όμορφες με παγερές μελωδίες με πλήκτρα, φυσητήρες, ακουστικές κιθάρες με τριξίματα των δάκτυλων πάνω στις χορδές και άλλα «προσωπικά» περιτριγυριστά στοιχεία. Αρκετά όμως υποστηρίζονται με μη φανερό ηλεκτρονικό τρόπο. Μουσική που εύκολα αποτυπώνεται πάνω σε τοπία, σαν μια βόλτα πάνω από αχανείς εκτάσεις, με ελάχιστα φωνητικά, με blues και post διάθεση, με ψιθύρους και αγκομαχητά φωνής, Κάποιες ομοιότητες θα βρείτε με τον εξίσου βόρειο mugison (αν και αυτός είναι Ισλανδός, έβγαλε και νέο δίσκο, σύντομα και το review μας). Από την άλλη θα βρείτε τα οικόσιτα στοιχεία των δίσκων που ηχογραφούνται σε οικιακά στούντιο, σαν αυτά των moldy peaches ή του Oλλανδού Blimey! Επίσης οι διορατικότεροι θα δούνε στοιχεία μοναχικών εμπνευσμένων τραγουδοποιών της δεκαετίας του 60, αλλά η όλη μουσική ακούγεται σύγχρονη.

Δεν είναι πάντα βαρετός ο μινιμαλισμός, αλλά είναι αντιληπτό πως θέλει εκλεπτυσμένα γούστα. Κολακεύοντας τον εαυτό μου λέω πως μου άρεσε, αλλά αν εσάς σας φανεί βαρετό δε σημαίνει πως δεν έχετε γούστο, απλά ίσως να είστε απαιτητικοί. Καλύτερες στιγμές το some cursing, το πιο συναισθηματικό no footprints to tail και το πιο απόμακρο home hits. Σε πολλά όμως κομμάτια κυριαρχεί το δόγμα ..σκέφτομαι πολλά…παίζω λίγα, με αποτέλεσμα τις χαλαρές αποτυπώσεις της μουσικής των Drowsy πάνω σε ένα σχεδόν ωριαίο cd

Κυριάκος Σκορδάς